Zuid-Afrika december 2009

Als het winter is in Nederland, dan is het zomer in Zuid-Afrika. Dat is één ding dat zeker is. En die zekerheid wilden we deze keer. Zomer, zon, je lichaam roosteren in de hitte, niet kunnen slapen van de warmte, nog maar een keer douchen omdat je zo moet zweten, op een terras hangen met een (zuidafrikaans) wijntje, ijsjes eten. Terwijl de rest van Nederland in de kou aan zijn kerstdiner zit. Ja, dan zit je goed in Zuid-Afrika.

We vliegen eerst naar Johannesburg waar we een auto huren en in een uurtje of vier naar het Kruger Park rijden. Daar maken we een rondje van vier dagen met elke dag een andere lodge binnen het Kruger Park. De eerste dag zitten we in Berg en Dal. Als we aankomen, zijn we net op tijd voor een game drive. De volgende ochtend staan we lekker vroeg op, vinden wij. Als we na het ontbijt wegrijden, valt het ons op hoe stil het in het kamp is, we zijn een van de weinige gasten. We rijden naar het volgende kamp, Lower Sabie. Dit is een groot kamp met veel huisjes. Er is een mooi terras met uitzicht op een rivier vol hippo’s.’s Avonds maken we weer een game drive. Al na 10 minuten rijden zien we al een leeuw langs de weg lopen. Een tijdje later begint het helaas te regenen. Omdat het ook al donker is geworden is er niet zo veel meer te zien.

De volgende ochtend ontbijten we op het terras bij de rivier en weer valt het ons op dat er zo weinig gasten zijn. Waar zijn die anderen toch? Het is nu toch hoogseizoen? We pakken onze spullen en rijden naar het volgende kamp: Satara. Dit is het grootste kamp. Er zijn veel weekendtoeristen, Zuidafrikanen met kampeerbusjes met braai. Ook zijn er veel dagjesmensen. Satara is ook het kamp met de grootste populatie leeuwen in de omgeving, een goede kans om veel leeuwen te zien. Die zien we ook meteen dezelfde avond, als we zelf een rondje rijden. We gaan vroeg naar bed want we hebben een ochtend-game drive geboekt, die om 4 uur ‘s ochtends al vertrekt.

Om 4.30 schrikken we wakker. We hebben ons verslapen! Door de schrik zijn we klaarwakker, dus we besluiten zelf maar een game drive te houden met eigen auto. We gooien onze spullen in de auto en… hé wat gek, veel van onze buren zijn ook al op. Tegen zonsopgang rijden we weg. Het is inmiddels 5 uur ‘s ochtends en het is harstikke druk op de weg! Nu begrijpen we waar iedereen was de vorige dagen. 7 uur opstaan betekent in Kruger: uitslapen.

Er zijn niet alleen veel mensen maar ook veel dieren op de weg. Pal naast de weg treffen we twee cheeta’s aan die net een zebra hebben gevangen. Eén van de cheeta’s is daarbij gewond geraakt, zijn achterpoot is dik en hij loopt moeilijk.

We rijden naar ons laatste kamp, Olifants. Ook dit kamp is aan een rivier gelegen maar hoger dan bij Lower Sabie. Het is een klein kamp en zou erg mooi en gezellig zijn. Helaas worden als wij er zijn het restaurant en het winkeltje net verbouwd. Er is veel herrie en een hoop rommel. Hierdoor is het niet zo gezellig. ‘s Avonds maken we weer een game drive. We zijn maar met vier man. De gids is erg enthousiast, hij praat over impala’s en giraffes, maar wij willen gewoon leeuwen zien. Hij doet zijn best en rijdt van de ene naar de andere weg waar leeuwen vaak komen. Maar we zien niets. Aan het eind van de gamedrive begint het heel hard te waaien en te flitsen. Een enorge onweersbui komt eraan. Net voor de bui komen we in Olifants aan. We kunnen nog net bij het geïmproviseerde restaurantje komen en dan barst het onweer los. Het regent, flitst en waait om ons heen. En terwijl we eten valt het licht ook nog uit. Maar het is eigenlijk best gezellig zo.

Als volleerde Kruger-gangers rijden we de volgende dag al om 5 uur weg. Het heeft de hele nacht geregend en het regent nog. Volgens de gidsen is dat goed, want dan blijft het wild actief en dan kun je veel zien. De eerste uren zien we echter niet veel. Daarna wordt het droog. Vogels drogen hun vleugels, impala’s schudden hun vacht. Een vrouwtjesleeuw ligt in het gras de resten van een impala te eten. Ze knabbelt op de laatste poot. Plotseling hoort ze iets achter zich. Ze staat op en loopt over de weg (waar onze auto staat) en verdwijnt in de struiken. 10 Minuten later komt er een mannetjesleeuw aan. Hij ruikt het spoor van (zijn?) vrouwtje. Ook hij steekt de weg over en brult om het vrouwtje te roepen. Als ze niet reageert, vervolgt hij het spoor en loopt dezelfde weg de struken in.

Ook wij vervolgen onze weg. We nemen de gravelwegen die normaal erg goed begaanbaar zijn, maar nu wat lastiger te nemen zijn. Soms moeten we door kleine stroompjes water of door de blubber. Voor een 4×4 geen probleem maar voor onze Renault is het een zware klus. Nadat ik al snel vast kom te zitten in de blubber en Tom moet uitstappen om staan in diezelfde blubber de auto eruit moet duwen, neemt Tom het stuur maar over.

De rest van de ochtend zien we niet zo veel meer, maar als we de hoofdweg oprijden zien we een grote troep leeuwen in de verte in de zon liggen. Omdat het gras hoog is, zien we ze niet zo goed maar we tellen 2 vrouwtjes en 5 kleintjes. En als we naar de uitgang rijden, zien we nog eens 4 leeuwen liggen. En dat brengt het totaal aantal leeuwen van die dag op 13. Wat een score!

Blyde River Canyon (Panoramaroute)
We zitten bij Trackers, zo’n 10 km ten zuiden van Hoedspruit. De aankomst is even schrikken: na het toegangshek aan de weg moeten we nog een heel stuk flink steil omhoog over een hobbelig keien pad. Totale stijging ca. 200 meter. Daarna worden we verwelkomd door 7 (!) tekkels die meteen tegen de auto plassen. Het huisje ligt iets hoger en heeft spectaculair uitzicht op de canyon. Ons huisje blijkt al wat vast bewoners te hebben: twee busbabies en een vleermuis.

De eerste nacht slapen we als een blok overal doorheen. De tweede nacht gaat het anders. ‘s Avonds verzamelen de gekste insecten zich rondom mijn bedlampje en fladderen daar in het rond. Als ze in mijn haar gaat zitten is het wel genoeg geweest. Nadat we het licht in de keuken aangedaan hebben, verplaatst het gezelschap zich gelukkig naar de keuken. Even later komt een kikker ons een bezoek brengen en ontdekken we twee hagedissen (met poten als zuignapjes) tegen de muur.

Midden in de nacht maakt Tom me wakker, de bushbabies springen boven ons hoofd heen en weer. Het is lastig om een foto van ze te maken, maar uiteindelijk lukt het me toch.

Jessica the Hippo
Een paar jaar geleden zag ik op Discovery Channel een hele ontroerende documentaire over een nijlpaard dat tijdens een overstroming in 2000 als baby was ‘aangespoeld’ bij de familie Joubert, die een huis aan de Blyde rivier had. De familie nam het babynijlpaardje op in het gezin, waar ze al snel vriendjes werd met de vele honden van de familie. Ze noemden haar Jessica.

Dat is nu negen jaar geleden en inmiddels is Jessica uitgegroeid tot een jong-volwassen hippo. Hoewel vrij om te gaan en staan waar ze wil, woont ze nog steeds bij de familie Joubert. Overdag ligt ze in de rivier en ‘s nachts slaapt ze op een matras op de veranda van het huis. Jessica is heel vriendelijk en bezoekers mogen haar aaien en voeren.

Jessica is een echte Zuidafrikaanse, dol op rooibosthee! Per dag gaan er heel wat litertjes doorheen.

Jessica heeft een eigen site: www.jessicahippo.co.za. Je kunt haar dagelijks bezoeken op bepaalde uren. Bezoekers wordt gevraagd een donatie te doen, die o.a. bestemd is voor de maandelijkse (!) aanschaf van een nieuw matras en natuurlijk voor veel, heel veel eten.

Jessica is inmiddels al in veel televisieprogramma’s te zien geweest. Zelfs Oprah is onlangs bij haar op bezoek geweest. Zie dit filmpje van Skynews, waarin Jessica in de keuken op zoek gaat naar eten.

De watervallen van de Panoramaroute
Langs de Panaromaroute vind je een heleboel watervallen. Sommige liggen diep verborgen in het bos, zodat je eerst een stuk moet lopen om erbij te komen, zoals Bridal Veil Fall en Forest Fall. Anderen zijn omgevormd tot een recreatieterrein waar je kunt zwemmen en braaien (MacMac Fall en MacMac Pool).

Om bij Forest Fall te komen moet je eerst een wandeling van ca. 45 minuten door een bos maken. De wandeling wordt de "secretary bird" wandeling genoemd, maar we zien er geen vogel. Het is wel een heel rustig pad langs een beek en door een bos en we zijn helemaal alleen. Vandaar onze verbazing als we aan het eind van de wandeling bij de waterval aankomen. Overal trucks, tenten en heel erg veel mensen: vandaag wordt hier een tv-commercial opgenomen voor Nivea.

Mensen van een outdoorbedrijf lopen in wetsuits en abseilkleding rond en bovenaan de waterval liggen twee hele grote plastic bollen klaar. De cameraman staat al klaar bij de camera. We blijven kijken tot de opname begint: "Ready? And action!" De twee plastic bollen vallen van boven af langs de waterval naar beneden. "And cut!". Zo, het staat erop. Ik ben beniewd hoe de commercial eruit gaat zien.

Om bij Bridal Veil te komen moet je eerst een stukje langs een glibberig bospad omhoog en na een tijdje kom je dan bij de laagste pool waarna je slingerend langs de pools omhoog loopt tot je bij de waterval zelf bent. Het is erg nevelig en daaraan dankt de waterval ook zijn naam.

Op de weg terug naar beneden komen we langs de onderste pool. Dit is echt de perfecte pool om even een duik in te nemen.

Van Johannesburg naar Cape Town
Na anderhalve week Kruger en Panoramaroute nemen we het vliegtuig naar Cape Town, waar we ook anderhalve week zullen blijven. We huren een auto en rijden de voor ons bekende weg naar Grabouw, naar Mofam.

Het is een leuk weerzien met de mensen van Mofam, waar we het de vorige keer ook zo naar ons zin hadden gehad. De lokatie is nog net als ik me kon herinneren, een paradijsje tussen de appelbomen. De skischool is wel wat commerciëler geworden. Zaten we de vorige keer ‘s avonds nog als enige gasten midden tussen de familie, deze keer zitten we netjes in het restaurant tussen de andere gasten. Ook is er een nieuwe waterskicoach, Dewald (Dee) du Plessis, een jonge maar zeer ervaren coach die Tom de 12 meter al fluitend laat doen en mij weer wat waterski enthousiasme weet te geven.

Kerst in Zuid-Afrika
Mofam is gesloten tijdens de kerstdagen dus wij moeten tijdelijk verkassen. We kiezen voor Paarl, een plaats in het midden van de wijnregio. We huren een kamer bij Kleinplaas Country House, een B&B even buiten Paarl met een fantastisch uitzicht op Berg River Valley.

In Zuid-Afrika vieren ze gelukkig alleen maar eerste kerstdag, maar op die dag is bijna alles gesloten. Een uitzondering is Spier Wine Estate, waar veel meer te zien is dan alleen wijn. Je kunt er cheeta’s aaien bij de Cheeta Outreach en met roofvogels op de foto bij Eagle Encounters. En natuurlijk kun je er wijn proeven en kopen. Die cheeta’s spreken ons wel aan, we zijn wel benieuwd hoe zo’n cheeta nu aanvoelt. Als we er aankomen, zien we meteen een cheeta rondlopen, waar ik wel van onder de indruk ben, zo groot is hij. Dit blijkt de cheeta te zijn die we kunnen gaan aaien. Met toch wat knikkende knietjes loop ik de kooi in. De cheeta heet Joseph en hij is de filmster. Hij heeft al in verschillende films gespeeld en schijnt erg vriendelijk te zijn.

 

We moeten stevig aaien met ononderbroken bewegingen. Als we dat niet doen dan kietelt het en dan wordt Joseph geïrriteerd. Dat willen we natuurlijk niet. Opeens blaft er een hond in de kooi naast ons en de cheeta gaat plotseling overeind zitten. Dat is even schrikken. Gelukkig laat hij zich weer terugvallen in het hooi. Wij vervolgen ons geaai en horen ineens… een brommend geluid. Is it a bird, is it a plane? Nee, het is gewoon ronken! De cheeta is aan het ronken, net als de poezen bij ons, alleen een stukje harder.

Als we het terrein van Spier aflopen, komen we ineens bij een heel groot terrein waar allemaal tenten zijn neergezet. Mooie orientaals aandoende tenten, sommige groot, sommige klein. In de tenten staan allemaal tafeltjes netjes gedekt op gasten te wachten. Het blijkt de speciale Christmas lunch van Spier te zijn. Alles is al volgeboekt maar als we genoegen willen nemen met een soort van loungebank als onze zitplaats dan zijn we welkom om mee te eten. Dat willen we wel.

Als we op onze loungebank plaatsnemen, zien we overal de tafels vollopen. Sommige mensen eten met een paar vrienden of met zijn tweeën, anderen hebben de hele familie uitgenodigd en hebben de kerstcadeaus zelfs meegenomen om daar uit te pakken. Bij elke stoel hangt een kerstmuts en ook al het bediendend personeel heeft een kerstmuts op of een afrikaanse tooi op zijn hoofd.

Het eten is in buffetvorm en het is overvloedig. Wij hadden eigenlijk een simpel broodje in gedachten als lunch, dus we houden ons in. Maar het is niet het eten waar je hiervoor komt, het is de sfeer. Er is een hoop te beleven. Afrikaanse bands lopen met trommels voorbij en een meisjesgroep gaat helemaal los met dansen, een zanger met gitaar brengt alle gasten een persoonlijke serenade.

Er loopt een dame rond die iedereen voorziet van beschilderingen op het gezicht. En ik weet ook nog ergens een kerstmuts op te pikken.

Het is echt geweldig. Ik heb nog nooit zo’n leuke kerst gehad. Absoluut een aanrader, mocht je ooit in de buurt zijn.

De laatste dagen Mofam
Na de kerst keren we weer terug naar Mofam, waar we nog een paar dagen lekker in de zon zitten en wat skiën. En dan zit het er alweer op en moeten we weer terug naar Leiden waar het op dat moment min 7 is. Daar kunnen we ons helemaal niets meer bij voorstellen met 25 graden in Cape Town en wel 35 in Kruger. Het afscheid bij Mofam is anders dan de vorige keer. Toen we vorige keer weggingen zeiden ze: "We hopen dat jullie ooit nog eens terugkomen". Deze keer is het: "Tot de volgende keer". En die zal er zeker zijn.

Tips

Kruger
- Bij de ingang kun je een boek met daarin de kaart van Kruger kopen. In dit boek staat ook veel info over de dieren en vogels die je er kunt tegenkomen
- Een 4×4 is niet nodig. Alle wegen zijn, mits het niet te veel regent, goed begaanbaar.
- Alle restaurants hebben dezelfde menu’s maar het aanbod in de winkeltjes is zeer verschillend. Lower Sabie had het beste winkeltje, Olifants het slechtste.

Panoramaroute
De beste manier om de panoramaroute te verkennen is om centraal te zitten. Op internet worden een aantal plaatsen aangeraden. Hazyview: als je de reviews op internet erover leest, lijkt het een leuk backpackersstadje, maar niets is minder waar. Het stadje wordt gedomineerd door enorme shopping malls en daarbuiten is er weinig anders. Verder ligt het te ver naar het oosten. Leuk voor als je dichtbij Kruger wilt zitten maar voor de panoramaroute te ver uit de route.
Een andere optie is Graskop. Dit is een supertoeristisch dorp, dat vol zit met restaurantjes, souvenirshops en verkopers langs de straat.
Sabie, dat een paar kilometer verderop is gelegen, vonden wij de beste optie. Het is niet toeristisch. Als wij er ‘s ochtends gingen hardlopen kwamen we geen enkele toerist tegen, sterker nog, er werd hartelijk gelachten om ons, terwijl wij liepen de puffen en te zweten door de supersteile hoofdstraat.
We zaten in Sabie bij Sabie Townhouse, een gezellige B&B in een zijstraatje van Sabie. Heerlijk rustig en wat ons betreft een aanrader.

Paarl
In Paarl verblijven we bij Kleinplaas Country House, een B&B even buiten Paarl. We huren daar een kamer met gemeenschappelijke keuken. Als we aankomen is de keuken een grote bende. Onze gastvrouw ergert zich er blijkbaar aan maar doet er verder niets aan. De koelkast is oud en sluit alleen door er een knietje tegen te geven en het gasfornuis heeft ook zijn beste tijd gehad. Maar het ergste is nog: de vliegen! Onze B&B is namelijk niet alleen B&B maar ook paardestal. Een stukje verderop staat een stal met een stuk of 7 paarden erin. En daar komen natuurlijk al die vliegen op af. Als de keuken na een paar uur nog niet schoon is, dan maken de buurvrouw en ik hem samen maar schoon.
De B&B bestaat uit drie kamers naast elkaar met een mooie tuin met stoelen waar vandaan je prachtig uitzicht hebt op de Berg River Valley, je ziet Paarl beneden liggen en in de verte spectaculaire rotsen. De kamer is ook erg groot, mooi ingericht in koloniale stijl met een groot bed. Maar in de badkamer komen die vliegen je dan weer tegemoet. Soms gaan we maar meppen en na een paar minuten hebben we er dan al ca. 20 doodgemept, niet overdreven.
Moeten we deze B&B nou aanraden of niet? Ben je snel vies dan zou ik zeggen: Nee. Kun je er doorheen kijken dan zou ik zeggen:Ja. Want het is wel een supermooi plekje met supermooi uitzicht. Neem wel een vliegenmepper mee!

Omgeving Cape Town

Restaurants
Waterkloof Wine Estate (onderweg van Cape Town naar Grabouw de eerste afslag vlak voor de Sir Lowry’s Pass). Nieuw restaurant met heel mooi uitzicht op zee en Cape Town in de verte. Leuk adres om te lunchen of om een glas wijn te drinken.

Paarl
Fairview wine estate en geitenboerderij. Superlekkere kaasplankjes met wijn erbij. Maakt een hele goede lunch. Vroeg komen zodat een wijnproeverij ook nog mogelijk is. Cranberrykaas is echte aanrader, meenemen naar huis.

Stellenbosch
Delaire Graff Restaurant. Op de Helshoogte Pass tussen Stellenbosch en Paarl. Met supermooi uitzicht over de wijnvelden. Erg duur (nou ja naar ZA-begrippen dan) maar wel leuk voor een avond. Met mooi weer buiten zitten op het terras met datzelfde uitzicht. Absoluut eerst reserveren + vega doorgeven want op de kaart staat geen vega. Ook absoluut nette kleding aantrekken.

Kalk Bay
The Ice Café in Kalk Bay is de lekkerste ijszaak van de hele omgeving. Heel veel soorten superlekker ijs. Hele grote bollen maar je kunt ook 2 smaken in 1 bol nemen.

Camps Bay
Ook goed is Sinful, een ijszaak diep weggestopt in het winkelcentrum boven de Pick n Pay in Camps Bay. Met smaken met bijzondere namen. Je mag altijd proeven.

Hout Bay
Snoeck eten bij "Fish on the Rocks". Simpele snackbar voor bij de haven van Hout Bay. Als je de haven inrijdt 300 meter voorbij de boten naar Duiker Island.
Ook een aanrader is het guest house Froggs Leaps. De eigenaresse Joke is een Nederlandse. Dit hebben we zelf niet getest maar is ons door iemand die we ontmoetten aangeraden.

Eame Seniors Waterski in Maurik september 2009

Dit jaar werd de EAME Seniors waterski gehouden in Nederland en wel in Maurik. Dat was even anders dan anders. Normaal maken we een kleine vakantie van zo’n wedstrijd, nu konden we elke ochtend op de A12 aanschuiven in de file. Voordeel was wel dat je als Nederlander je gemakkelijk in de rescueboot kunt kletsen om vanuit de boot de mooiste foto’s te maken. En als Nederlandse deelnemer was Tom ineens de ster van het water. Hart van Nederland kwam met een item over Tom en Pieter, zijn collega skiër, en TV Utrecht maakte een item alleen over Tom. Ook waren er een hoop bekenden die Tom kwamen aanmoedigen en dat maakte het een heel gezellig weekend.

Zie hieronder voor wat foto’s

Kreta september 2009

Het was me de maand wel. Ik viel op mijn nek met waterskiën en dat leverde me een fikse blessure op. We boekten een weekje Kreta maar moesten dat de volgende dag alweer annuleren omdat Keesje plotseling heel erg ziek werd. En toen begon ook nog het EK Waterskiën 2009 in Maurik. Wel lekker dichtbij maar dat betekende elke dag op en neer rijden naar Maurik. Wel erg leuk allemaal natuurlijk. Tom skiede de sterren van de hemel en werd door de tv geïnterviewd en ik zat in de boot en fotografeerde me helemaal suf. Minder leuk was dat we aan het eind van de week Keesje moesten laten inslapen. Toen hadden we het wel even gehad…

Dus toch maar weer een reisje uitgezocht en twee dagen voor vertrek een last minute geboekt naar Kreta. Even bijkomen in de zon. Twee dagen voor vertrek is er niet veel keus meer en hebben we het deze keer niet voor het uitkiezen. Maar wie zeurt er, lekker in de zon zitten is altijd beter dan thuis in de regen toch?

Ok, een klein beetje zeuren dan. We kiezen voor een kant-en-klare pakketreis en boeken een appartement in het complex Chryssida in Aghia Marina, een plaatsje aan de kust op 10 km ten westen van Chania, in het westen van Kreta. Het appartementencomplex ligt op “slechts” ca. 500 meter van het strand aan een “hellende” weg, aldus de site van de touroperator. Die weg is echter zo steil dat het er in de praktijk op neerkomt dat we elke keer als we het dorp in willen, de auto moeten nemen. En we echt niet te lui om een stukje te lopen.
Aghia Marina is geen gezellige badplaats, vinden wij. Het is eigenlijk een lange doorgaande weg die van Chania naar het westen loopt. Het ene dorp gaat in het andere over en langs deze drukke hoofdweg zijn allemaal restaurantjes en toeristische winkeltjes te vinden.

Maar we hoeven eigenlijk niet te zeuren. We huren een auto en zoeken de leuke plaatsjes zelf wel op. Als het de tweede dag gaat regenen stappen we in de auto en rijden naar het zuiden. We hebben gehoord dat als het in het noorden regent, het in het zuiden veel beter kan zijn. Het klopt. Het is even een stuk rijden maar dan lig je wel lekker in de zon.

We komen in het zuiden uit in Paleochora, een klein hippie-achtig dorpje met een leuk kiezelstrand en gezellige terrasjes in het piepkleine centrum. We vinden het meteen gezellig en nemen ons voor nog eens terug te komen.

Met onze huurauto rijden we langs de leuke en minder leuke strandjes van West-Kreta. Eén van de leukste strandjes vinden we het strand van Elafonisos. Dit is een strandje in het uiterste zuid-westen van Kreta. Een soort van blue lagoon met helder blauw water en een superwit zandstrand vol met kleine schelpjes. Het is dan ook dé toeristische trekpleister en in het hoogseizoen wordt het door bussen en boten vol toeristen bezocht. Nu is het ook behoorlijk druk maar als je even wat verder weg loopt van het toeristische stuk, dan heb je toch nog een lekker stukje strand praktisch voor jezelf alleen.

De kleine wegen door het binnenland zijn ook erg leuk om te rijden. We komen er nauwelijks toeristen tegen. Langs de weg staan veel kastanjebomen met daaraan rijpe kastanjes. We rapen ze van de weg en poffen ze later in ons appartement.

Ons appartement Chryssida in Aghia Marina is uitstekend. Het is ruim met een woonkamer met open keuken en een aparte slaapkamer op de eerste etage. ‘s Ochtends ontbijten we op ons terras en we kunnen elke ochtend wakker worden met een duik in het zwembad. Superleuk zou je zeggen, maar toch voelt dat niet zo. Gaan we nou toch weer zeuren? Nou nee, maar het is een beetje saai. Afgezien van een ander (Nederlands!) stel zijn wij de enige gasten in het hotel en de beheerder heeft ook al ingezien dat zijn aanwezigheid in het complex niet veel nut heeft. Tja, daar zitten we dan in een praktisch leeg hotel bovenop een berg.

Weet je wat? We gaan lekker een nachtje in Paleochora slapen, daar vonden we het toch zo gezellig. We pakken een tas voor  één nacht en vertrekken naar Paleochora. We zoeken net zolang tot we een kamer met uitzicht op zee hebben gevonden. En dat is helemaal niet moeilijk want het stikt er van de B&B’s en appartementjes met uitzicht op zee. En ook nog eens erg goedkoop! ‘s Avonds eten we lekker op een terrasje in het centrum en drinken we ons teut aan locale drankjes.

Het weekje vakantie is al bijna afgelopen maar voordat we naar huis gaan, doen we datgene waarvoor bijna iedereen naar dit deel van Kreta komt: wandelen in de Samaria kloof. Deze kloof is de smalste kloof van de wereld en tevens de langste van Europa. Je begint de wandeling op 1.200 meter hoogte en maakt dan een afdaling van ca. 16 kilometer lang naar zee. Om deze wandeling te kunnen maken moet je een georganiseerde excursie boeken. Een bus brengt je dan naar het beginpunt van de wandeling en haalt je daarna ook weer op.

Om half zes ‘s ochtends worden we door de bus opgehaald. Het is nog donker maar gedurende de één uur durende busreis wordt het licht. Bij het beginpunt is er nog tijd om koffie te drinken en daarna gaan we aan de wandeling beginnen. Het leuke van deze excursie is dat je zelf in je eigen tempo de wandeling kunt maken. De gids fungeert als bezemwagen. Hij begint een uur na ons. We kunnen dus gewoon met zijn tweetjes wandelen. De wandeling begint met een afdaling via steile trappen door de bossen naar beneden. Ik let even niet goed op en haal mijn knie open. Gelukkig is het niet erg.

De wandeling is niet moeilijk of zwaar en omdat het niet bloedheet is, is het allemaal erg goed te doen. Na de afdaling komen we in de kloof zelf terecht en wordt het een overwegend vlak terrein.

Het wordt ineens een stuk drukker met mensen die ons tegemoet komen wandelen. Dit zijn de mensen die met de boot zijn gekomen vanaf het strand een korte wandeling door de kloof maken. Na totaal vijf uur wandelen komen we in het dorpje Aghia Roumeli, het eindpunt van de wandeling. Het is pas een uur of één dus we ploffen neer op een terrasje voor een lunch. Daarna nemen we dan de boot terug naar Sougia, waar de bus ons dan weer ophaalt. Maar wat blijkt, er vaart maar één boot per dag en die gaat pas om 16.30 uur. Dat is nog meer dan 4 uur wachten!

Het wordt het toppunt van onthaasten. Met alleen een piepklein handdoekje om op te liggen, een bikini en zwembroek, dat gelukkig wel en verder alleen elkaar. We zwemmen in zee, bakken nog wat in de zon en hebben een goed gesprek op het strand tot het tijd is om naar de boot te gaan.

Tips voor een volgende keer

Het zuiden is leuker dan het noorden. In het zuiden is wel meer wind maar de dorpjes zijn er gezelliger en er heerst een soort van hippie sfeer. Het noorden heeft betere stranden en is veel toeristischer.

De volgende keer huren we een auto en rijden dan gewoon zelf van dorpje naar dorpje waar we hotelletjes nemen, dit is veel leuker dan steeds elke avond terug te moeten naar zo’n suf toeristendorp in het noorden. Paleochora bijv. heeft tal van leuke hotelletjes.

Strandjes
- Loutraki (op het schiereiland ten noorden van Chania, zuidoosten). Leuk haventje met klein strandje met gezellig terras. Aanrader
- Stravos (op hetzelfde schiereiland, noordwesten): leuk klein strandje met baaitje om in te zwemmen. Ook een aanrader.
- Falasarna (ten westen van Kastelli): mooi zandstrand met barretje. Ook leuk.
- Strand van Kastelli zelf is geen aanrader, is ongezellig.

Chania is een leuke stad, de volgende keer gaan we die eens verkennen en ook eens naar de markt. De haven is super-toeristisch. Wel leuk om rond te wandelen en te shoppen in de winkeltjes in de smalle straatjes aan de haven, maar uit eten moet je er niet doen. De restaurants zijn duur en de kwaliteit is slecht. Een aanrader zijn de restaurantjes buiten het havengebied.

Even relaxen op het strand van Sougia

Zoals elders op deze site te lezen is, waterskiën we sinds dit jaar bij de Rooye Plas in Handel. Nu blijkt deze plas vroeger gediend te hebben als basis van een duikvereniging, er werd dus regelmatig in gedoken. De duikvereniging is inmiddels naar Best verhuisd en dat is misschien ook maar beter want duiken en waterskiën in dezelfde plas is vragen om ongelukken. Maar mijn (Jacq) nieuwsgierigheid werd hierdoor wel gewekt. Misschien is het wel leuk om hier een keertje te gaan duiken? Het leek me een goed idee voor een tropisch weekend. Gelukkig wilde Tom ook mee en dus huurden we afgelopen weekend een paar duikflessen.

Duiken in de Beldert, Zoelen

Ach, en als je dan toch die flessen al in huis hebt, dan kun je ze natuurlijk best gebruiken voor nog een duikje. We rijden naar de Beldert, een plas in de buurt van Zoelen (Gelderland). Maximaal een half uur, zegt Tom, dat is lang genoeg. De plas schijnt erg koud te zijn als je dieper dan 10 meter gaat, en gezien onze (natte) pakken van enkel 7 mm, is dat wel lang genoeg. We lopen het zandstrandje af en zwemmen een stukje de plas op. Daarna duiken we onder. De watertemperatuur is ca. 20 graden dus het is lekker duiken. Maar als we dieper dan 8,5 meter komen, wordt het een stuk kouder. We besluiten om niet dieper te gaan en op 8,5 meter te blijven. Er is niet zo veel te zien. Er groeien veel waterplanten op de kleibodem met daarin kleine slakjes. Af en toe zwemt er een school kleine visjes voorbij. Het is niet erg bijzonder maar toch leuk om weer een keertje in Nederland gedoken te hebben.

Duiken in de Rooye Plas

De volgende zondag doen we waar we de flessen voor hebben gehuurd, we gaan duiken in de Rooye Plas. Om de waterskiërs niet in de weg te zitten, beginnen we al om 9 uur ‘s ochtends. De beheerder heeft ons gevraagd om onder de schans naar een verloren onderdeel te zoeken, dus we beginnen onze duik bij de schans. Hier dalen we af naar de bodem. Als ik op de bodem (op 8 meter diepte)  aankom wordt de adem me meteen benomen. Wat een kou!!! En wat een slecht zicht!!! En overal lopen stalen kabels. Ik zie geen hand voor ogen en de kou en de lijnen maken het geheel tamelijk claustrofobisch. Ik moet even bijkomen. Terwijl ik zit, zie ik Tom nog steeds 2 meter boven mij hangen en ik stijg maar even op om hem te vragen wat er is. Als ik bij hem aankom, gebaart hij dat hij naar boven wil. We stijgen op naar de oppervlakte. Tom is ook geschrokken van de kou en wil niet terug naar de bodem. We laten het onderdeel van de schans dus maar zitten (mag iemand met droogpak opduiken) en houden het ook vandaag maar bij een duikje op zeer geringe diepte.

We duiken de halve plas rond op ca. 5 meter diep. Er is wederom niet zo erg veel te zien. Het zicht is minder dan in de Beldert, er is veel groen sediment in het water.

We zien wat schooltjes kleine visjes, veel bladeren en gevallen boomtakken. Ook ligt er veel rommel zoals blikjes, chipszakjes en een CD met Nederlandstalige muziek. Maar ook… een snoek.

Op deze diepte houden we het aardig vol. Na meer dan een uur zijn we de plas rond en klimmen we de steiger op. Toch wel grappig zo’n duikje in Nederland.

Ik ben trouwens erg benieuwd hoe koud het nou was op die bodem. Dat gaan we volgend weekend uitzoeken, wordt vervolgd…

Op 25 en 26 juli j.l. heeft Tom weer deelgenomen aan het NK waterskiën. Deze keer werd het kampioenschap gehouden bij de waterskivereniging waar we dit jaar lid van zijn geworden, de Rooye Plas in Handel (Noord-Brabant).

Voor Tom was het een terugkom jaar na zijn blessure van 2007 en een rustig trainingsjaar in 2008. Hoewel het slalommen niet naar verwachting ging, werd hij toch derde bij de senioren. Het figuren ging een stuk beter. Bij de senioren werd hij eerste, waarna hij door mocht naar de finale van de open klasse. Hier moest hij helaas een jonge skiër voor zich laten en werd hij tweede.

Omdat de Rooye Plas sinds dit seizoen onze thuisbasis is, hebben wij op een nabije camping een caravan neergezet, zodat we hele weekenden in Handel kunnen verblijven. Onze buren op de camping waren geïnteresseerd en kwamen ook een kijkje nemen. Nadat ze hoorden dat Tom eerste was geworden, hadden ze snel de caravan versierd. Toen we na een druk weekend zondagavond terugkwamen op de camping werd Tom door alle gasten gefeliciteerd.

Meer foto’s van het NK zijn te bekijken op mijn Picasa webalbum.

Omroep Brabant was er ook en heeft een leuk item ervan gemaakt dat is uitgezonden in het programma "Zinderend Zuiden". De uitzending is terug te zien via de website van Omroep Brabant – Zinderend Zuiden.

En tenslotte heeft ook de locale televisiezender Omroep Centraal Gemert-Bakel opnamen gemaakt, die waarschijnlijk ergens in september via internet te zien zullen zijn.

 

Wat is dit? Het is geen verre vakantie, het is geen stedentrip, het is geen fietsvakantie, het is ook geen duikvakantie, het is een … yogavakantie!

Ja, ik (Jacq) doe de laatste maanden aan yoga en dat bevalt me zeer goed. De yogastudio waar ik dit doe, Yoga-Spirit in Leiden, organiseerde een vakantie en ik dacht: kom, ik ga eens mee.

Met een clubje van 4 mensen huurden we een auto en reden we naar Ecolonie, een ecologische paradijsje in de Vogezen, voor een week van veel in- en ontspanning maar vooral van veel gezelligheid. Met een groep van 14 mensen en 2 leraren deden we elke ochtend 1,5 uur ashtanga vinyasa yoga, ‘s middags een uur hatha yogha en ‘s avonds yoga-gerelateerde dingen.

De foto’s zijn op internet te bekijken via deze link: Webalbum Ecolonie

Eén van de mooiste duikplekken ter wereld is zonder twijfel Sulawesi. Helder zicht, mooie koralen, soms grote vis maar vooral heel veel klein spul. En natuurlijk tropisch weer, soms een bui, maar wel met een watertemperatuur van zo’n 29 graden.

We kozen deze keer voor een groepsreis via Duikgroepen.nl en verbleven twee weken in het Guesthouse 4 Fish, waar we door een Nederlands echtpaar Ineke en Jan in de watten gelegd werden. Duiken deden we bij Thalassa, op 10 minuutjes wandelen van het guesthouse, aan de kust gelegen net iets boven Manado, tegenover het eiland Bunaken.

Het werd een relaxte reis met vooral veel duiken. Maar liefst 29 duiken maakten we, waarvan twee nachtduiken, en we hebben de meest mooie en bizarre dingen gezien.

Alle foto’s zijn hier te zien:
Sulawesi foto’s 1
Sulawesi foto’s 2

Hier zijn ook de filmpjes van de reis te zien:
Flamboyant Cuttlefish
Guesthouse 4fish1
Guesthouse 4fish2
Inside the mini bait ball
Krab met zeester erop
Mimic octopus
Seahorse
Super nudibranch
Tuna fishing

Het is al weer meer dan twee jaar geleden dat wij voor het laatst bij Variaski in Groningen een baantje hebben kunnen waterskiën. Het meertje moest plaats maken voor een parkeerterrein, maar niet getreurd, de gemeente zou in het Westerpark een nieuw meertje uitgraven waar weer geskied kon worden. Hartstikke mooi natuurlijk, dat zo’n gemeente de waterskiër (en in het speciaal natuurlijk Toon) zo’n warm hart toedraagt, dat hebben we wel eens anders meegemaakt.

Het oude meertje werd voor de helft omgetoverd in een parkeerplaats en toen gebeurde er vervolgens niets. Vanuit Leiden volgden wij geregeld de locale politiek (leve internet!) en begrepen dat het allemaal niet zo soepel liep. Maar toen ineens, in juli 2008, werd er begonnen met graven!

Nu, meer dan een half jaar later, vonden wij het wel eens tijd om eens polshoogte te gaan nemen. Zou het meertje al af zijn? Kunnen we dit seizoen in Groningen gaan skiën?

zondag 8 maart 2009
Het is een regenachtige en gure dag. Niet echt weer om naar een waterskimeertje te gaan kijken. Maar ja, we zijn hier nou eenmaal en willen het toch zien. Eerst rijden we nog even langs bij het oude meertje. Tot onze verbazing is er na de aanleg van de parkeerplaats niets meer gebeurd.

Van deze kant gezien, lijkt het meertje er nog net zo uit te zien als vroeger…

… maar aan de andere kant van het meertje, waar de krappe ondiepe bocht was, staan nu auto’s.

Het clubhuis staat er ook nog steeds. Wat zou daarmee gaan gebeuren?
Het ziet er allemaal maar triest uit en we stappen maar snel de auto weer in.

"Out with the old and in with the new"

Op goed gevoel rijden we naar het Westerpark. Dit blijkt een wat treurige nieuwbouwwijk ten noordoosten van Groningen te zijn.

Aan het begin van de weg staat een groot bord "Aanleg waterskivijver". We lopen het pad op richting meertje totdat we voor een groot veld vol blubber staan.

Een heel stuk verderop ligt het meertje. Omdat we geen zin hebben om door de blubber te gaan lopen, stappen we weer in de auto en proberen het meertje van de andere kant te bereiken.

Aan de andere kant liggen wat slootjes en langs die slootjes is een groenstrook aangelegd, waar wat mensen met honden wandelen. We lopen langs een pad over een bruggetje en staan dan bij het meertje.

Het meertje is al behoorlijk groot maar door het gebrek aan bomen en planten langs de kant heeft de wind er behoorlijk grip op. Op dit moment is het nog niet echt lekker waterskiën, maar we gaan er vanuit dat dat binnenkort wel gaat veranderen.

Het was leuk om even naar Groningen te rijden om te kijken hoe het ervoor staat, maar er moet nog wel heel veel gebeuren. We hopen dat het ergens in de zomer klaar zal zijn en dat we dan een keer een baantje kunnen skiën.

– wordt vervolgd –

 

<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}a:link, span.MsoHyperlink {color:blue; text-decoration:underline; text-underline:single;}a:visited, span.MsoHyperlinkFollowed {color:purple; text-decoration:underline; text-underline:single;}@page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Onze jaarlijkse tussen-Kerst-en-Nieuwjaar-vakantie gaat dezekeer naar Tenerife. Bij mij stond Tenerife altijd bekend als stap- en zuipeiland en ik wasdus wel sceptisch over of ik het wel leuk zou vinden. Maar ik werd aangenaamverrast. Weg van Playa de las Americas is heel veel moois te ontdekken. 

We hebben via internet een appartementje (Poblado Marinero)gevonden in Los Gigantes, een dorpje in het noordwesten van Tenerife, net vergenoeg uit de buurt van de grote toeristenmassa’s maar nog steeds aan dewestkust met de meeste kans op zon. Los Gigantes wordt hoofdzakelijk bevolktdoor Engelsen en dat heeft zo zijn voordelen. Er is bijvoorbeeld een goed (enzeer druk) indiaas restaurant en de bakker verkoopt scones. Maar verder is hethelemaal niet zo druk in het plaatsje, het is er best gezellig. Ons appartementligt op de vierde etagen en heeft het beste uitzicht dat we ooit hebben gehad:over de haven en de zee met rechts de kliffen van het Teno gebergte en links LaGomera.

Elke ochtend ontbijten we op ons balkon. Met een in hetappartement gevonden verrekijker speuren we de zee af op zoek naar dolfijnen(2x gezien!) onder het genot van een kopje thee.

Duiken

Op de tweede dag zien we een bootje met een paar duikers dehaven uitvaren. De derde dag zien we een bootje met wat duikers terugkomen. Devierde dag is de duikschool gesloten. De vijfde dag ook. En de zesde en dezevende. Nou ja, we hebben toch geen duikspullen bij ons. De volgende keersturen we ze wel een email.

Wandelen

We hebben niet zo veel wandelingen gelopen als we haddengewild, maar genoeg om tot de conclusie te komen dat Tenerife een serieuswandeleiland is, al zou je dat niet zeggen vanwege zijn reputatie alssupertoeristisch party-eiland.

We hebben gebruik gemaakt van twee wandelgidsjes:

Duitse Rohter Wanderfuhrer (D)

Nederlandse Deltas Wandelgids (N)

Conde
D 29 / N 17
3 uur
Heen en weer wandeling
Vanaf Los Gigantes ca. 30 minuten met de auto.

De Conde is een markante rots in het zuidwesten van Tenerife, vlakbij Adeje. Het is een soort van tafelbergen je hebt er een mooi uitzicht op de grote hotels aan de kust. Vanuit Aronamoeten we eerst drie barranco’s (kloven) door. De eerste twee zijn niet zodiep. De laatste, de Barranco del Rey, is veel dieper.

We lopen langs een stenen pad met palen omlaag en daarnaweer omhoog tot we onderaan de berg staan. Een keienpad voert slingerend overde berg omhoog. Het is relaxt lopen op een pad aan de zuidhelling dat welstijgt, maar niet erg steil. Na een uurtje lopen gaan we van de zuid- naar dewesthelling. We krijgen mooi uitzicht op Los Christianos en Playa las Americas.

Het pad is wel ineens veel steiler geworden. Een wandelstok(helaas in Nederland achtergebleven)

zou handig zijn. Gelukkig vind ik nog een handige stok langs deweg. Het pad is steil maar het blijft een wandelpad. We hoeven niet te klimmen.Na 1,5 uur bereiken we de top. De wind is er zo sterk, hij blaast me bijnaomver. We rusten even en gaan maar weer terug. Op de terugweg komen we veelmensen tegen die omhoog gaan. Vroeg komen is dus aan te bevelen. Het keienpadomlaag is vermoeiend voor onze enkels maar het gaat toch sneller dan verwacht.Na drie uur lopen zijn we weer bij de auto. Een aanrader, deze wandeling,vanwege het mooie uitzicht.

Cruz de Gala
D 18
3.45 uur
Rondwandeling
Vanaf Los Gigantes ca. 30 minuten met de auto.

Naast Los Gigantes ligt het Teno gebergte, een ruiglandschap van diverse barranco’s waar je veel wandelingen kunt maken. Meestalis de top in wolken gehuld en hoewel dat vandaag ook zo is, laten we er nietdoor tegenhouden. De auto parkeren we bij een restaurant, steken de weg over ennemen een wandelpad. Na 10 minuten lopen we al verkeerd. De beschrijving in degids is niet duidelijk. Links blijkt toch rechts te zijn of toch niet? Om het "gemakkelijk" te maken komen we ook nog bordjesvan een wandelroute tegen, maar moeten we die nu volgen of niet? Een frans stel,met de franse versie van ons wandelgidsje komt er ook niet uit.

We nemen het pad van de wandelroute, een mooi slingerendbospad door een kloof omhoog tot we bij een weg komen. Het verder te volgenbospad ontbreekt dus nemen we de weg naar boven, negeren verderop een bospadnaar beneden dat de fransen wel nemen, tot we bij een telefoonmast uitkomen. Erzou vanaf hier een pad omlaag moeten zijn maar dat is er niet, dus lopen wemaar weer terug. We komen de fransen tegen, die ook maar teruggelopen zijn vanhun pad. We weten het nu ook niet meer en geven het op.

De wind blaast de ene na de andere wolk door het bos en wehebben geen zin meer om verder te gaan zoeken naar het pad. We volgen deverharde weg naar beneden tot we bij de hoofdweg uitkomen die ons naar de autoterugvoert. Totaal hebben we twee uur gelopen. Het mooiste gedeelte van dewandeling, het Cruz met “zadel” met mooi uitzicht op de barranca’s, hebben wehelaas gemist. Later blijkt dat de weg die de fransen namen, toch de juistewas. We nemen ons voor deze wandeling nog eens over te doen, maar dan met GPS.

Barranco del Infierno
D 27 / N 16
2.45 uur
Heen en weer wandeling
Vanaf Los Gigantes ca. 30 minuten met de auto.

Omdeze wandeling te kunnendoen, moet je een kaartje kopen. Er mogen namelijk maar maximaal 200 personenper dag in de kloof. Je kunt vooraf bellen en reserveren of er gewoon heenkomen en hopen dat er snel plaats is. De eerste dag van de vakantie wilden wedeze wandeling al doen. We gingen er heen, wachtten 1,5 uur op een naastgelegenterras. Toen we eindelijk aan de beurt waren, hoorden we dat het laatste stukvan het pad (met de waterval) inmiddels was afgesloten. We besloten toen maaraf te haken.

Nu, op onze laatste dag van de vakantie, proberen we hetopnieuw. ‘s Ochtends bel ik op om te reserveren voor 10 uur. Als we om 10 uuraankomen, blijkt het laatste stuk weer afgesloten te zijn. Het laatste stuk vande wandeling voert door een vochtig dal, langs een beek met aan het eind een waterval.In dit dal komt het vaak voor dat er stenen naar beneden vallen. En als de kans groot is dansluiten ze het af. Zoals vandaag dus. We besluiten toch maar door te gaan. Wezijn er nu eenmaal en weggaan (voor de tweede keer) is ook vervelend.

We wandelen op een pad langs de barranco dat mooi uitzichtgeeft op de overkant en op het stadje Adeje, dat verderop ligt. Beneden in dekloof stroomt een klein beekje en er loopt ook een levada (irrigatiekanaaltje)langs het pad. We dalen langzamerhand tot we bij de beek aankomen. Daar staateen man. “Sorry, this is the end”, zegt hij. Helaas. We keren om en lopen hetpad weer terug. Na 1,5 uur staan we weer bij het begin. Leuke wandeling maarzonder waterval niet echt bijzonder.

Onze laatste dag op Tenerife is eindelijk zoals we het de hele week al gehoopt hadden: een strakblauwehemel, nauwelijks wind en warm. Erg warm zelfs, ik denk wel 25 graden in dezon. Eigenlijk moet je dan in de zon gaan liggen, maar ja… wandelen is toch ookwel erg leuk en een wandeling van 1,5 uur, daar word je als wandelaar niet echtmoe van. Dus toch nog maar een wandeling? Welja, al lopend kunnen we ook van dezon genieten.

Guerques Pad
D23 / N 14
4.00 uur
Heen en weer wandeling
Vanuit Los Gigantes ca. 45 minuten rijden met de auto.

Volgens beide boekjes is dit de mooiste wandeling die je indeze omgeving kunt maken. Hij loopt recht over de toppen van het Tenogebergte.Links en rechts gaapt een diepe kloof. Aan de rechterkant hebben we dramatischuitzicht op het dorpje Masca en de Masca kloof, aan de linkerkant kijken we eenandere diepe kloof in. We starten de wandeling bij het tweede uitzichtpunt aande weg naar Masca en lopen de eerste 200 meter langs de weg naar beneden totbij een finca. In de gidsjes staat dat het pad duidelijk is en ook goed isgemarkeerd, maar aan het begin van de wandeling zijn we hem meteen al weerkwijt. We klimmen wat over de rotsen en zien de route dan verderop omlaaglopen. We klauteren weer omlaag naar het pad en vandaar kunnen we het padinderdaad gemakkelijk volgen. Achtereenvolgens gaan we steeds een stuk omhoogen omlaag en kijken dan weer links, dan weer rechts de kloof in. De boekjeshebben niet gelogen, dit is een absolute topwandeling als je van mooieuitzichten houdt.

De regen van gisteren zorgt nog steeds voor kleinestroompjes in de diepe kloven en op stukken waar geen zon is, zijn de rotsennog steeds nat.

Na zo’n 1,5 uur lopen komen we aan het eind van de wandelingop een grasvlakte. In de verte kunnen we de haven van Los Gigantes zien liggenen ook hebben we weer een goed uitzicht op La Gomera. Over dit vlakke landschapkun je dan nog een eindje verder lopen, maar dat laten we maar zitten. Het isal behoorlijk laat, dus we lopen maar terug. De totale duur van deze wandelingwas 3 uur, maar dat kwam omdat we het laatste stukje over het grasland (van ca.30 minuten) hebben overgeslagen.

Teide (per auto)

Er is een ding dat je gedaan moet hebben als je op Tenerife bent en dat is de Teide bezoeken. De Teide iseen vulkaan van 3.718 meter hoog. Je kunt hem te voet beklimmen waarbij jeovernacht in een Refugio onderweg. Dat lijkt ons te gek, maar daarvoor is het nuniet bepaald de beste tijd. Op de berg kan het nu wel -10 zijn en in de Refugio is geen verwarming. Bij ons volgendebezoek, in een ander seizoen, gaan we dit nog wel eens doen.

Vandaag pakken we maar gewoon de auto. Je kunt met de autotot 2.356 meter hoogte komen. Vandaar neem je dan de kabelbaan tot 3.555 meterhoogte. Je kunt te voet dan nog verder naar de top maar daarvoor heb je eenpermit nodig die je in de hoofdstad Santa Cruz moet gaan gaan halen. Die permit hebben we niet, ookdat is voor de volgende keer. Maar 3.555 meter is ook al erg hoog. Het is bijnanet zo hoog als Lhasa in Tibet, dat op 3.600 meter hoogteligt. En we willen nog wel even een keer dat Tibet gevoel hebben en de ijle,heldere lucht inademen. Bij de kabelbaan is het druk. Het kost ons 1,5 uurwachten en € 25 p.p. om in 8 minuten naar boven te gaan. Vanuit de gondelkunnen we La Gomera en El Hierro zien liggen. Eenmaal boven aangekomen hebbenwe helaas beperkt uitzicht. Een wandelpad dat naar het westelijk en noordelijkgedeelte voert is i.v.m. de harde wind afgesloten. We kunnen dus alleen op hetplateau bij de kabelbaan blijven en hebben hierdoor uitzicht op het oosten enhet verderop gelegen eiland Gran Canaria. De hoogte is indrukwekkend en omdatwe zo hoog zijn is de lucht heel helder en het uitzicht heel scherp. Eenspeciale atmosfeer. Ik noem dat het “Tibetgevoel”.

Maar ja, na een kwartiertje kijken krijg je het toch welkoud. Dus nemen we de gondel maar weer naar beneden.

Teide – the day after

De volgende ochtend word ik wakker van de regen. De bergen van het naastgelegen Tenogebergte zijn nauwelijks meer zichtbaar. Ook La Gomera isineens in de mist verdwenen. Het regent hard en geheel Tenerif is in wolken gehuld. Los Gigantes ziet er ineens maar treurig uit, er is geenmens op straat. Geen wandeldag dus. Althans…. niet op deze hoogte. Regenwolkenhangen altijd laag, denken wij, dus als we maar hoog genoeg gaan, dan zouden weboven de wolken gewoon een wandeling kunnen maken. Richting Teide dus maarweer. We pakken de auto en rijden naar de Teide. We komen steeds hoger enhoger. Bij het beginpunt van de geplande wandeling, op ca. 1.600 meter, isalles nog steeds mistig, dus we rijden maar door. Op 2.000 meter is eensplitsing, links gaat de weg naar de Teide, rechts naar Vilaflor. Er staat eenenorme wind. De regen slaat aan alle kanten om de auto en we kunnen geen handvoor ogen meer zien. En verder is de weg naar de Teide afgesloten.

We nemen deweg naar Vilaflor samen met nog een aantal huurautotjes met wijsneuzen als wij.De wel loopt met haarspeldbochten naar beneden. Langs de weg zijn gootjes omhet regenwater af te voeren, maar dit zijn snelstromende riviertjes geworden.Langs de rotswanden zijn overal watervallen ontstaan waaruit enormehoeveelheden water komen. Maar ook stenen. We zien veel stenen op de wegliggen. Sommigen zijn net een paar seconden voordat we aankomen gevallen. Tommoet zelfs een keer uitstappen om ze opzij te schuiven.

Het is een opwindend autoritje. De slingerende mistige wegwaar soms een stuk is afgezet i.v.m. vallende stenen, het gekletter van hetoveral stromende water, de snelstromende riviertjes die zich in de kloven onderons hebben gevormd (“pak je wildwaterkano maar…”). Het is zo’n tegenstellingmet het rustige weer van gisteren. Als we thuiskomen is het water onsappartement ingelopen. Dweilen maar…

Leuke strandjes

Playa de San Juan
Klein, gezellig. 5 minuten met de auto ten zuiden van LosGigantes. Er is ook een ijszaak. 

El Médano
Te veel wind, veel surfers, geen aanrader

Playa de la Arena
Wel toeristisch, dus niet in hoofdseizoen heen gaan. Wel eenmooi strand 

Playa Santiago
Lelijk, klein strand. Erg ongezellig. Overslaan dus.

Tips voor de volgendekeer

- Appt. Poblano Marinero is een aanrader, de volgende keerwel theedoeken meenemen, die waren er nl. niet.
- Combinatiereis: 1 week Los Gigantes voor duiken enwandelen, daarna nog een paar dagen naar het oosten voor wandelen in de bergen.
- Teide wandeling: 2 dagen voor uittrekken
- Duiken met walvissen (welke tijd is de beste?)
- Wandeling Cruz de Gala nog eens doen maar nu goed
- Masca kloof afdaling doen. € 20 per taxi er heen. € 10p.p. per boot terug. De boot gaat om 3.30 en 4.30 uur. Het is ca. 2,5 – 3 uurlopen. Masca is een leuk plaatsje, tijd uittrekken voor een terrasje.
- Garachico (noorden): erg leuk dorpje, koffie drinken isleuk op het pleintje in het centrum. Er zit ook een heel goede pizzeria. Toenwij er waren helaas wegens vakantie gesloten.
- Vilaflor: restaurant Casa Pana . Canarisch eten op leuk terrasje. SpecialiteitQuesillo, soort van flan.

Onze (bijna jaarlijkse) verre reis stond deze keer in het teken van duiken. Omdat we het afgelopen jaar erg weinig gedoken hadden, werd het er wel weer eens tijd voor. En waar beter duiken dan in een ver, tropisch land met een watertemperatuur van 28 graden en een overdaad aan mooie vissen en koralen.

Hieronder volgt het reisverhaal aan de hand van de duiken die we daar hebben gemaakt.

<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}a:link, span.MsoHyperlink {color:blue; text-decoration:underline; text-underline:single;}a:visited, span.MsoHyperlinkFollowed {color:purple; text-decoration:underline; text-underline:single;}@page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Liberty Wreck Tulamben

Na ‘s ochtends lekker tehebben uitgeslapen, checken we om 10 uur in bij de duikschool voor onze eersteduik op Bali. We gaan meteen naar dé bekendsteduiksite van Bali, het wrak van de Liberty, dat voor de kust van Tulamben ligtop een diepte tussen de 10 en 30 meter. Normaal kun je deze duik het beste ‘sochtends vroeg doen want later kan het erg druk worden door de vele duiktrips van buiten Tulamben. We lopen hetpaadje af naar het strand. Zelf hoeven we alleen onze vinnen en maskers tedragen. De rest wordt gedaan door dragers, veelal vrouwtjes die eruit zienalsof ze mijn oma zouden kunnen zijn. Soms leggen ze de flessen gewoon op hunhoofd!

<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Welopen de zee in en dalen af. Aan het begin is het zicht niet best door hetopdwarrelende zwarte zand. We dalen nog verder af en nog voor ik het wrak zie,zie ik wel een white tip reef shark voorbij komen. Zo, die kan ik vast van mijn wishlist schrappen. Hetwrak is niet oud, maar toch al erg begroeid met vele harde en zachte koralen.Er omheen zwemmen veel felgekleurde vissen. We zien een gele hengelaarsvis, eenschorpioenvis in een bekerkoraal, grote geelgestreepte baarzen,babykoffervisjes. Ik bedenk ineens dat het pygmee zeepaardje hier ook voorkomt.Hij is te vinden op rode koraalwaaiers. Dus als de gids een tijdje later op eenrode koraalwaaier wijst, weet ik precies wat hij bedoelt: het pygmeezeepaardje. Ik zwem dichterbij en zie een roze friemeltje bij zijn vinger. Hetis ongeveer 7 mm groot. Is dat hem nou? Een beetje teleurgesteld ben ik wel, ik kan met debeste wil van de wereld hier geen zeepaardje in ontdekken. En zonder macrolensheeft fotograferen ook geen zin. Maar niet getreurd, de rest van de duik is prachtig.Een goed begin van de vakantie.

Devolgende ochtend om zes uur zijn we weer terug. Nu hebben we het wrak helemaalvoor ons alleen. De hengelaarsvis en het zeepaardje zitten er nog steeds. Wehebben een heerlijk relaxte duik.

Kubu

Kubuis gelegen op een half uurtje rijden ten westen van Tulamben. Het is hethuisrif van een Tsjechisch duikhotel. We maken weer een kantduik en zien veelzachte koralen en veel anemoonvissen. De koralen vormen mooie landschappen enomdat er geen stroming is, zijn het relaxte duiken. Tussen de duiken door ishet ook leuk relaxten bij het hotel.

Amed

Amedis een toeristische plaats op 30 minuten rijden vanuit Tulamben. Het is eenlanggerekt dorp met lang de kust allemaal hotelletjes en duikscholen. Er zijndan ook diverse duiksites in deze omgeving. We duiken vanuit het Amed DiversCafé , een leukcafé met lekker zwembad. Met een Jukung boot varen ca. 5 minuten we naar onzeeerste duiksite Jemeluk. De setjes worden overboord gegooid en we trekken ze inhet water aan. We dalen af langs een wand naar ca. 20 meter. Na 10 minutenduiken zien we plotseling ver boven ons twee adelaarsroggen, een grote en eenkleine. Ze zweven voorbij en komen later weer terug. Ik pak snel mijn camera enzet hem aan. “Change the batteries”, zegt mijn camera. Zelfs onder water kan Tom mijn vloekenhoren.

Detweede duik maken we langs de andere kant van het rif. Aan deze kant zien weveel betonblokken, die van koralen zijn voorzien. Deze blokken zijn ervermoedelijk neergezet i.v.m. de coral bleeching, wat we op deze site ookaantreffen. Toch is het een mooie site met mooie grote plateau’s.

Batu Kelebit, Tulamben

Natwee duiken in Amed hebben we er nog geen genoeg van. Onze laatste duik in deomgeving van Tulamben doen we vanaf het strand tegenover de duikschool. Het is5 minuten varen met de Jukung boot naar het oosten. Ik spring in het water enmerk dat mijn luchtmeter het niet doen. Dat wil zeggen, de meter werkt, maarhet kaartje met daarop de schaal (hoeveel bar) schijnt verschoven te zijn.Verder schijnt het gewoon te werken. Omdat ik nooit zo veel lucht gebruik, mijnfles komt nooit onder de 80 bar, besluit ik de domme beslissing te nemen omgewoon te duiken. We duiken langs een wand met kans op grote vis in de diepte. We kijkensteeds in de diepte want, ja je weet maar nooit… Allebei denken we heel in deverte een Mola Mola te zien. Ik realiseer me dan dat het gewoon een Napoleonvisis en niet eens zo ver weg.

Naeen paar minuten krijgen we een stroming licht naar beneden. Niet erg, maar alswe een stukje richting de kust zwemmen, wordt de stroming ineens fors tegen. Weworstelen ons tegen de stroming in, het lijkt wel aquarobics voor gevorderden,want ik hijg als een paard. En ook ik ga nu snel door mijn lucht heen. Maar hoesnel? Tja, dat weet ik niet. En waarom moeten we zo tegen de stroming inworstelen? Waarom keren we niet om? Wat is hier eigenlijk nog leuk aan? Waaromdoe ik dit eigenlijk nog? Ik hoef dit helemaal niet te doen, want boven waterwacht de boot op ons. Ik heb er genoeg van. Ik stop ermee! Ik geef aan Tom ende gids aan dat ik ermee wil stoppen en we gaan met zijn tweeën naar boven.

Wasgisteren 4 kilo lood nog genoeg, nu is het dat ineens niet meer (zware maaltijdgisteren?). Het lukt me niet om op 5 meter diepte te blijven voor desafetystop, dus ik breng de 3 minuten ondersteboven hard naar beneden trappelenddoor. Wat een ramp, ik lijk wel een beginner!

Dus,wat leren we hiervan? Toch duiken terwijl er iets niet goed is, levertblijkbaar slecht karma op.

De reis naar Ubud

Deduikschool heeft een auto geregeld om ons naar Ubud te brengen. Onderweg moetenwe eerst langs de duikshop in Sanur om een nieuwe meter voor mijn automaat tekopen. Een lange rit want Sanur ligt niet echt op de weg. Na een uurtje rijdenblijft de hoofdweg afgesloten te zijn i.v.m. een ceremonie in een tempel (hetis vandaag volle maan) en we worden de bergen ingestuurd richting Besakih. Wij vinden het niet erg want het is een hele leukeweg langs rijstvelden en leuke dorpjes. De chauffeur vindt het minder leuk wanthij heeft honger. We stoppen onderweg even zodat hij wat kan eten. In de duikshop vind ik een meteren probeer hem met korting via de duikschool te kopen. En dan is daar ineensWayan, de manager van de duikschool. Hij kletst wat met de eigenaar en ineenskost mijn meter geen USD 160 meer maar USD 116. Wat een deal!

Daarnais het gelukkig nog maar een uurtje naar Ubud, waar we op zoek gaan naar eenslaapplaats. We vinden een bungalow bij “The Ubunda Bungalows”.Het complex en de kamer zijn wat smoezelig. We wisselen van kamer vanwege eenlekkende wc en krijgen een andere kamer met weer een lekkende wc. Het zwembadis ook geen succes, het ziet eruit als een broedplaats voor muggen. Maar ja,het is ok voor twee dagen.

Ubud

Ubudis eigenlijk een verzameling van 8 kunstenaarsdorpen, allemaal met hun eigenkustvorm. Je hebt dorpen die beeldhouwen, houtsnijden, schilderen (doeken maarook eieren), zilversmeden, etc. Het toeristische centrum van Ubud bestaat uitéén lange straat van ca. 1 km lang, Monkey Forest Road. Hij loopt van het zuiden bij het Monkey Forest (ja, met apen) naar het noorden. In de straat veel restaurantjes en winkeltjesdie kleding, zilver, schilderijen en beelden verkopen. Langs de weg staanoveral mannen die “taxi” en “transport” naar je roepen als je langsloopt. Erzijn er zelfs een paar met een bordje met daarop de tekst “Do you needtransport?”. En als je dan nee knikt, dan draaien ze het bordje om en dan staater “Maybe tomorrow?”.

Anderhalve wandelingdoor de rijstvelden

Behalveom zijn kunst is Ubud ook bekend om zijn rijstvelden, die de mooiste van Bali moeten zijn. Je kunt er diverse wandelingen maken.Wij hebben er wat van internet gehaald en gaan op stap met de beschrijving. Vanaf Monkey Forest Road duiken we een steegje in en staan meteen tussen de rijstvelden. We zien rijstdie op het punt staat om geoogst te worden, maar ook net ingezaaide rijst. Bali kent namelijk twee rijstoogsten per jaar.

Om de vogels te verjagen zijn blikjes, flessen en kledingaan stokken gehangen en dat maakt een klepperend geluid in de wind. Net als diehouten windorgels die je soms ziet hangen. Het is een relaxt geluid. Wepasseren ook een paar simpele hutjes. Voor eentje zit een boer de grijze harenuit zijn haar te knippen. We lopen een bos in vol tropische planten en bloemen.Grote bontgekleurde vlinders vliegen van bloem naar bloem.

Midden in het boszijn een paar arbeiders een tempel aan het bouwen. Een stukje verderop staateen huisje. Als we dichterbij komen, komen er plotseling twee blaffende engrommende honden aanlopen. Ze zijn niet erg groot maar zien er wel dreigend uit.Ik vind het helemaal niks, dus we besluiten maar om te keren. Maar terwijl werustig terug lopen komt één van de honden ons achterna en bijt Tom in zijnbeen. Het is gelukkig niet zo diep maar een hondenbeet kan in een land als dit gevaarlijk zijni.v.m. het gevaar voor tetanus of rabiës. Of gewoon een ontsteking, dat is ookgeen pretje. Naar de dokter dus. In Ubud zit gelukkig een kliniek. Het is eeneind lopen door een drukke straat. Wel even wat anders dan een romantischrijstveld. De dokter maakt de wond schoon en geeft Tom een tetanusinjectie.

Naeen verdiende bak koffie proberen we het nog een keer met een andere wandeling.Dit pad leidt ons door uitgestrekte rijstvelden. Langs het pad loopt eenirrigatiekanaal. Het heeft wel iets van een levadawandeling zoals we die inMadeire hebben gedaan. Alleen dan anders. En heter. Veel heter. De zon brandtop onze hoofden. Deze route staat op elke toeristische kaart en is dus veeldrukker met wandelaars en brommertjes dan de vorige route. Midden in eenrijstveld staat Sari Organic Restaurant, een vega organisch café met rondomuitzicht op de rijstvelden. In de schaduw komen we weer wat op temperatuur. Derest van de wandeling leidt ons verder langs een riviertje en over een padlangs wat huisjes komen we zonder verdere ongelukken weer in het centrum vanUbud terecht.

Het uitzicht vanuit het Sari OrganicRestaurant is fantastisch, kijk hier naar het filmpje.

De reis naar Lovina

Wereizen met een toeristen shuttlebus, de Perama genoemd, naar Lovina, dat in hetnoorden ligt. Van hieruit kun je goed duiken op het geheel in het westengelegen Menjangan eiland. De reis duurt 2 uur balitijd (dus maak er maar 3 uurvan) en gaat eerst omhoog over een berg met rijstvelden en mooie uitzichten endaarna weer naar beneden naar Lovina. In Lovina worden we gedropt bij hetPerama kantoor. We krijgen een gratis maaltijd (lekkere vegarijst) en als wewillen is er ook nog een gratis kamer (toe maar). En het is zo slim van ze.Terwijl we zitten te eten, komen er allemaal mannen om ons heen zitten die onsallerlei aanbiedingen doen en foldertjes over taxi’s, hotels, duiken, etc.geven. Na het eten brengt de Perama bus je dan weer verder naar je hotel. Of jekunt natuurlijk met één van de mannen meerijden naar hun hotel. Wij houden hethoofd koel en gaan mee met de bus. We vinden liever zelf wat. In Lovinaaangekomen vinden we een kamer in een pas geopend hotel, Elsa II, voor eenspotprijs van Rp 125.000 (ca. € 10). Er wordt zelfs nog gebouwd aan nog eenbungalow. Er zijn nog wat leerpuntjes. Als we de airco aanzetten, waaien wezowat uit bed en de klamboe om ons o zo romantische hemelbed sluit niet af,zodat we ‘s nachts geregeld bezoek krijgen van muggen, maar we vergeven het zemaar.

Een lekker terrasje in Lovina.

<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}a:link, span.MsoHyperlink {color:blue; text-decoration:underline; text-underline:single;}a:visited, span.MsoHyperlinkFollowed {color:purple; text-decoration:underline; text-underline:single;}@page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Duiken op Menjangan

Metde bus is het vanuit Lovina ca. 1,5 uur rijden naar het Mimpi Resort Menjangan.Hier ligt, tenmidden van de mangroves, het kleine haventje waar we op de bootstappen. Het is daarna nog ca. 20 minuten varen naar de eerste duiksite, hetAnchor Wreck. Er liggen al wat boten in de buurt met vooral veel snorkelaars,maar op de duiksite zijn we de enigen. We duiken langs een wand en laten onsrelaxt met de stroming meevoeren. Eindelijk lukt het me om op een grotekoraalwaaier een pygmee zeepaardje te ontdekken. Het is een lichtblauwzeepaardje. Verder zijn er veel koralen, grote waaiers, diverse soorten bekersen pijpen. Sommigen in felle kleuren. Volgens ons duikgidsje moet er ook een Hollands schip liggen (hetAnchor Wreck) maar daarvan zien we niets.

Wemaken een lange duik van meer dan een uur. Tussen de duiken door relaxen we aanboord. Een stukje verderop ligt onze tweede duiksite, Coral Garden. Dit is weer een walldive maar nu met veel minder stroming. Tom ziet nu ook eenhaai, dus hij is happy. We maken ook nu een lange duik maar wel veel minderdiep. Het landschap is hetzelfde als bij de vorige duik maar nu zien we veelbatfish (vleermuisvissen), een van mijn favoriete vissen.

Endan is het weer 1,5 uur terug naar Lovina boemelen in de bloedhete bus.“Gelukkig is het niet zo erg warm”, merkt een australische mededuiker op. Tomen ik kijken elkaar aan. Pardon? Niet zo heet…???

Muck Diving bij Secret Bay

Deletterlijke vertaling van “muck” is “vuiligheid, drek”. En tenmidden van dezedrek gaan wij dus duiken. Verwacht hier geen koralen en kleurrijke visjes maareen donkergrijze zanderige bodem begroeid met groene waterplanten die meer opplastic afval lijken dan op planten. Voeg daar bij het feit dat dewatertemperatuur ca. 4 graden kouder is dan in de rest van Bali (24 i.p.v. 28, brrrr wat koud!) en je zult je afvragen: Waarom zou je hier inhemelsnaam willen duiken?

Hetis heel simpel. Omdat je tenmidden van die drek allemaal vreemde creaturenaantreft. De duiksite heet Secret Bay en hij is helemaal aan de westkust van Bali gelegen, vlakbij de plek waar de ferries naar Javavertrekken. Het is er erg ondiep, maximaal 10 meter diep. Hierdoor kunnen weextra lang duiken.

Enwat krijgen we te zien? We zien felgekleurde zee-egels met fluoriserende “ogen”, zeesterren zo dik als kussens, grote krabben, honderden katvissen in een oudeboot, een oranje en een rode frogfish, schorpioenvissen, diverse soortelionfish, een octopus in een fles, platte vissen die zich in het zand ingraven,groene vissen met stekels, wit/geel/zwart gestreepte slakjes, …, …., ….

Enaan het eind van de tweede duik: een zeepaardje!

Hijbuigt zijn hoofd terwijl hij wegzwemt, het lijkt wel uit verlegenheid. Het iszo schattig en zo ontroerend!

Helemaalenthousiast zitten we in de bus terug naar Lovina. Muck diving is geweldig! Ditgaan we zeker nog eens doen. Dan komen de gids en de chauffeur met ene aanbod.Voor Rp 150.000 kunnen we nog een duik maken op een ander muck dive sitevlakbij Lovina. We gebruiken dezelfde flessen, want daar zit nog voldoendelucht in voor nog een korte duik. Alleen moeten we wel ons mond hierover houdenbij het duikcentrum, ok? Tuurlijk, no problem, our lips are sealed. Wij zijnwel in voor nog een duikje.

Desite heet Pura Jati of Zen Beach, want hij ligtnaast het Zen resort. Ook hier weer een grijze, zanderige bodem met watrotzooi. Een pak koffie, een maiskolf, een lege kokosnoot. O nee, de kokosnootis niet leeg, er zit een octopus in!

Debodem is bezaaid met kleine anemoontjes die eruit zien als pepermuntjes. Hierzien we voor het eerst van ons leven van die mooie schelpen die je vaak alspresse papier ziet, met eigenaar erin over debodem kruipen. Een grote krab ziet mij kijken en verdedigt zijn ‘vriendin’ doorzijwaarts naar mij toe te rennen en zijn scharen naar mij op te heffen. Debatterijen van mijn camera zijn door het vele fotograferen al zo goed als leeg.Met veel pijn en moeite weet ik er nog een foto uit te persen. En dan is hetop.

De reis naar Munduk

Deechte Nederlander let op de centen en wij natuurlijk ook. Dus doen we iets heelslims, vinden we zelf. We gebruiken een tourtje meteen als vervoer van A naarB. Maar het kost ons wel veel moeite om een goede deal te vinden. Het kost onssowieso steeds veel moeite om een goede deal te vinden. Vooral taxi’s is eencrime. Zodra je gaat afdingen, klagen de chauffeurs dat de benzine zo duur isgeworden en het afdingen lukt daardoor vaak niet. De benzine is inderdaadonlangs in prijs verdubbeld, dus dat klopt wel. Maar veel chauffeurs lijken derit niet te willen. Dit is de prijs, take it or leave it. Nee? Nou dan niet. Wevinden het heel vreemd.

Uiteindelijkvinden we een chauffeur met een acceptabele prijs. Hij haalt ons ‘s ochtends open brengt ons naar de Gitgit watervallen, met zijn 40 meter de grootstewaterval van Bali. Een leuk plekje om even metje voeten in het water te zitten, maar zwemmen is er niet bij, het water isveel te koud.

Ikheb ook nog een filmpje gemaakt van Tom bijde Gitgit waterval.

Eenandere must see is de Pura Ulun Danu Bratan, een tempelcomplex dat midden inhet Bratanmeer ligt. Op het meer kun je waterskiën, maar we zien alleen watbootjes over het water scheuren. 

Werijden door naar onze eindbestemming, het dorpje Munduk. Het ligt hoog in de bergen tussen plantages enrijstvelden en je kunt er mooie wandelingen maken. Het is er ook een stukkoeler dan aan de kust en het regent er ‘s middags vaak. Dat gebeurt nu ookweer. Een paar minuten nadat we in ons guesthouse zijn aangekomen barst er eenenorme regenbui los. Er rest ons niets anders dan te relaxen op ons (overdekte)terras.

Een wandeling door deplantages

Dezekeer hebben we maar een gids gehuurd om ons de weg te wijzen, maar ook om onsde honden van het lijf te houden. En dat is ook nodig, we komen onderweg heelveel honden tegen. Gelukkig houden ze het vandaag bij blaffen. Onze gids heeftPutu, een ex-tatoeerder uit Kuta, die na de bom weer teruggekeerd is naar zijngeboortedorp en nu zijn geld verdient met gidsen en het geven van cursussen.In zekere zin is de bom zijn redding geweest, want in Kuta was hij verslaafdaan alcohol en drugs. Nu is hij alleen nog maar verslaafd aan koffie. En die ishier volop te krijgen want je ziet de koffieplanten overal.

Wemaken een wandeling door de diverse plantages. Deze plantages zijn relatiefklein en worden door de mensen hoofdzakelijk gebruikt voor eigen gebruik. Wezien dus plantages met diverse soorten planten en bomen. Kruidnagel, koffie,cacao, avocado, nootmuskaat, ananas, vanille, jackfruit, tomaten, het staatsoms allemaal door elkaar heen.

Vanille en daarnaast jackfruit

Kruidnagel:als het rood is wordt het geoogst en daarna in de zon gedroogd tot het bruin isen heerlijk kruidig ruikt.

Onzegids weet er veel van en vertelt honderduit. Het is ook erg leuk om al diespecerijen nu eens aan de boom te zien, met name cacao is een vreemd uitziendepeul.

Cacao

Hetis vandaag extreem warm en vochtig. Zelfs onze gids loopt te zweten. We lopenlangs plantages en rijstvelden en passeren kleine dorpjes met bij elk huis weleen of meerdere blaffende honden. Munduk heeft ook nog twee watervallen. Hetwater van deze watervallen wordt d.m.v. irrigatiekanaaltjes naar de rijstveldengetransporteerd.

Deroute gaat afwisselend omhoog en omlaag. Met name het omhoog lopen is erg zwaarin de warmte. We zweten dan ook als otters. Ik geloof niet dat ik ooit zo veelgezweet heb. Ik voel met net een wandelend zwembad. We lopen zonder pauze bijna6 uur en als we in de middag weer bij ons guesthouse aankomen zijn we dan ookhelemaal gevloerd.

Padangbai

Naeen paar dagen in de bergen is het weer tijd voor duiken. We gaan nu voor het echte werk. Duiken in hetkanaal tussen Bali en Lombok, waar zeer sterke stromingen kunnen optreden, maarwaar je dan ook de meeste kans hebt om grote vis te zien.

Wevinden een kamer in het Padangbai Beach Homestay en checken in bij hetnaastgelegen divercentrum Geko Dive

<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}a:link, span.MsoHyperlink {color:blue; text-decoration:underline; text-underline:single;}a:visited, span.MsoHyperlinkFollowed {color:purple; text-decoration:underline; text-underline:single;}@page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Duiken rondom NusaPenida (1)

Weduiken vandaag bij Nusa Penida, een eilandje voor de zuidoost kust van Bali, op ca. 1 uur varen vanuit Padangbai. We vertrekkenal om 7.30 uur, want dan is de zee nog het rustigst en zijn de golven nog nietzo hoog. Voor stroming maakt het niet uit, want die is er altijd. Tussen NusaPenida en het er tegenover gelegen kleinere eiland Nusa Lembongan zie we datook heel duidelijk. Het water wordt hier door het smalle kanaal geperst en ditveroorzaakt veel tegen elkaar ingaande stromingen en rare draaikolken. Niet eenwatertje waar je eens graag zou willen duiken. Toch wordt dat hier wel gedaan.De instructeurs duiken er wel eens voor de afwisseling, hebben we gehoord. Endan krijg je verhalen over dat ze zich met rifhaken aan het koraal moetenvasthouden. Nou, voor ons zijn de ‘gewone’ duiksites al spannend genoeg.

Deeerste duiksite van vandaag bijvoorbeeld, MantaPoint. In Egyptebetekent zo’n naam in de praktijk vaak dat je de bewuste vis er nooit te zienkrijgt. Hier is dat gelukkig niet zo. De kans op manta’s is hier ca. 99%. En als we aan komen varen, zie we inderdaad al eenpaar donkere vlekken in het water: manta’s. Ze zijn er. We duiken het water inen laten ons zakken tot ca. 6 tot 9 meter diep. En dan wachten we af. Het duurtniet lang of de eerste manta laat zich zien. En een tweede. En een derde. Zezwemmen naar ons toe, om ons heen en komen dan weer terug. Het zicht is op zichniet super, maar omdat ze zo dichtbij komen, kunnen we ze goed zien en goedfotograferen.

Degolfslag voert ons heen en weer en op en neer. Soms, als ik net een foto neem,voert de golfslag mij ineens naar voren en … boing! Ik zit op een stuk koraal.Oeps. Na een half uurtje verdwijnen de manta’s weer en klimmen wij weer aanboord van de boot.

Vande manta’s is heb ik ook een filmpje gemaakt

Detweede duiksite heet Chrystal Bay. Dit is een baai gelegen in het smalle kanaal tussen Nusa Penida en Nusa Lembongan. Ja, datkanaal met die draaikolken. Onze baai is gelukkig wat beschut gelegen, wat niet betekent dat het er hier niet goed kan stromen. Een van onze mededuikers is er gisteren gaan duiken en hij heeft zichaan het koraal tegen de stroming in moeten trekken. Ik vind dat niet zo’n leukverhaal en knijp hem wel een beetje. Gelukkig valt het vandaag erg mee, erstaat nauwelijks tot geen stroming. Wel is hier een stuk kouder dan op deandere duiksites rond Bali. Als we op 27 meterdiepte aankomen is het gewoon fris. Dat komt namelijk door opwaartse stromenvan koud water. Die stromen van koud water nemen Mola Mola’s mee. En dat is dereden dat we hier nu duiken: om Mola Mola’s te zien. Er zijn maar weinigplekken waar je deze vissen kunt zien en Bali is wel de beste plek. Ik heb ooit iets gelezen over een zwemmer die er een inZakynthos heeft gezien (Ja, ja, die kwam zeker ook eieren leggen op hetstrand). En Tom zegt dat hij er een vanaf een boot in Cape Town heeft gezien (ik geef hem hetvoordeel van de twijfel). Maar verder is de kans dat je er een ziet niet groot. Behalve op Bali dus. We hangen een half uurtje rond en staren dediepte in. We zien nog wel een whitetip reefshark voorbij zwemmen ver in dediepte. Het is toch wel indrukwekkend om in de diepe zee te staren waarvan jede bodem niet kunt zien. Dan vinden wij 27 meter diep, ha, dat is nog niets! DeMola Mola’s laten zich niet zien. We hadden er ook eigenlijk niet op gerekend.Dat zou wel erg veel geluk zijn. Manta’s en Mola Mola’s allemaal op één ochtend,dan kun je gelijk je spullen inpakken en naar huis. En dat willen we natuurlijkniet. We gaan nog veel meer duiken maken…

Duiken bij Gili Tepekong

Gili Tepekong  is een kleineilandje voor de kust van Padangbai, op ongeveer een kwartiertje varen. Het iseigenlijk meer een soort rotsblok met rondom steil aflopende wanden, diep dezee in. Omdat het midden in het kanaal tussen Bali en Lombok ligt, kan er hier veelstroming staan. We doen onze eerste duik op de site “The Canyon”, een plek diebekend staat om veel stroming. Die is er ook. We dalen af en zwemmen een stuktegen de stroming in naar een richel. We grijpen ons vast aan de richel enkijken naar beneden. Onder ons zwemt een grote grijze haai. Indrukwekkend wanthet is geen kleine jongen.

Detweede duik doen we aan de zuidkant van het eiland. We gokken op een Mola Mola,maar die laat zich vandaag niet zien. Niet dat er verder niets te zien is, nee,de koralen zijn hier erg mooi. Fel rood, geel, blauw, zo fel heb ik ze nogniet eerder gezien. Ook zien we kleine koraaltakjes in blauw en roze. En hetzicht is glashelder. De stroming is echter wel vervelend. We gaan op en neer enheen en weer, dat maakt het erg vermoeiend.

Duiken in de Blue Lagoon

Natwee vermoeiende duiken willen we nu een relaxt duikje. De Blue Lagoon is daar erg geschikt voor. VanuitPadangbai nemen we een jukung naar de site, die vlak op de hoek ligt. Tijdenseen inderdaad relaxte duik zien we diverse kleine visjes, krabjes,nudibranches, cuttlefishes. Gewoon lekker zwemmen, hier en daar in gaatjeskijken, rond rotsjes hangen en kijken wat daar gebeurt. Heerlijk rustig.

Duiken bij Gili Mimpangen Tepekong

Delaatste dagen zijn er steeds duikers vertrokken en geen nieuwe meer bijgekomen.Er waren al niet veel andere duikers, maar nu zijn we als enigen overgebleven.We hebben de boot dus voor ons alleen. Met 1 duikgids, 1 kapitein en 2 crew (4man op 2 duikers!) vertrekken we naar GiliMimpang.

Wemaken een driftduik langs het eilandje. Al heel snel zien we een paar haaien.Wederom white tip reefsharks, maar we hebben er nog nooit vier tegelijk gezien.Eentje zwemt dichtbij en lijkt ons in de gaten te houden, de andere driezwemmen hoog boven ons.

Eenstuk verderop wordt de stroming wel erg sterk. We blijven een tijd hangen opca. 9 meter en grijpen het rif vast. De gids kijkt om zich heen om te zien watde beste route is i.v.m. de stroming. Dat is blijkbaar niet gemakkelijk want het duurt een hele tijd. Wij blijven ondertussen maar goedvasthouden en kijken ook om ons heen. Twee grote schildpadden zwemmen op hundooie gemak voorbij. Zij hebben nergens last van. Uiteindelijk leidt onze gidsons naar een rustiger stuk waar we onze safetystop kunnen maken.

Voorde tweede duik varen we naar het naastgelegen Gili Tepekong, waar we gisterenook waren. De gids brengt ons naar een klein grotje waar drie kleine haaitjesin rondzwemmen. Ze zijn maar ca. een meter lang maar het is leuk om te zien hoeze continu rondjes draaien. We vervolgen onze weg langs de wand aan denoordkant van het eiland. In tegenstelling tot de eerste duik is het nu veelrustiger. Wel is het een stuk kouder. Ja, 24 graden vinden we hier koud!Normaal houd ik helemaal niet van kou, maar nu denk ik “ kom maar op met diekou. 20 graden, 18 graden, hoe kouder hoe beter”. Want dan is er kans op een Mola Mola.Maar wederom, geen Mola Mola. Vandaag blijft haaiendag en dat is ook erg leuk.

Verderopzien we inderdaad nog een paar kleine haaitjes die liggen te rusten onder eentafelkoraal. En verder is het natuurlijk ook weer genieten van het prachtigebonte koraal en al het kleine spul dat we hier op elke duik zien.

Nachtduik in de BlueLagoon (1)

Nachtduikenis niet echt Tom z’n ding maar hij gaat toch met me mee. We zijn weer de enigetwee duikers. Als we afdalen blijkt dat je duiklamp vasthouden en tegelijkfotograferen niet eenvoudig is. Zal ik mijn lamp in mijn rechterhand houden? Ofmijn fototoestel? En hoe krijg ik lucht in of uit mijn vest als ik beide handenvol spullen heb? Aan het begin van de duik ben ik behoorlijk aan het rommelen.De foto’s zijn ook niet zo’n succes. Tenzij je houdt van foto’s van duiklampenof een bungelend roodfilter.

Hetis wel genieten, deze duik. We zien overal garnaaltjes en krabbetjes. Verder heeft een nachtduik altijd wel ietsgeheimzinnigs. Je weet nooit wat je te zien krijgt voordat je je lamp erop richt.Aan het eind van de duik geeft de gids aan dat we snel bij hem moeten komen. Wezwemmen naar hem toe en zijn net op tijd voor iets bijzonders. Tweezwart/wit gestreepte zeeslangen zwemmen synchroon naast elkaar omhoog en weeroplaag. Plotseling draaien ze, terwijl ze weer omhoog zwemmen, in elkaar totdathet een kluwen slang is geworden. Er komt een wittig goedje vanaf en meteenstorten de twee slangen neer op de bodem waar ze blijven liggen. Wat we nethebben gezien waren twee parende slangen, die nu in het zand liggen na tegenieten. Heel bijzonder. Onze gids is ook enthousiast en vertelt dat hij ditnog nooit heeft gezien. En wij hebben weer een mooi verhaal te vertellen.

Even bijkomen met een lekker sigaretje

De reis naar GiliTrawangan

Wezitten te ontbijten als plotseling de straat volloopt met Amerikanen. Enbehalve Amerikanen loopt de straat ook vol met agressieve verkopers vanallerlei prullaria. Wat gebeurt hier? Waar komen al die toeristen ineensvandaan? En die verkopers lopen hier normaal ook niet. Er blijkt eencruiseschip om de hoek te liggen. De "Amsterdam" van de Holland America lijn is aan een supercruise bezig van Seattle naar Sydney. En heeft al zijn700 passagiers over het normaal erg slaperige dorpje Padangbai uitgestort.

“Slaperig”is ook de reden dat we hier even weggaan. Padangbai is niet dynamisch genoeg omer 1,5 week rond te hangen, dus we maken een uitstapje van een paar dagen naareen van de Gili eilanden, Gili Trawangan.

DeGili eilanden liggen voor de kust van Lombok. Om er te komen zijn er drie mogelijkheden. Een snelleboot die er 1,5 uur over doet, maar die kost Rp 650.000, dat vinden we te duur.De langzame toeristenboot, die doet er 4 uur over en kost Rp 300.000. Datklinkt al een stuk beter. En dan is er nog de gewone ferry die de Balinezennemen. Die doet er (boot + bus want hij gaat niet direct) totaal 7 uur over enkost Rp 125.000. Nou, zo goedkoop hoeft nu ook weer niet. We nemen de tweedeboot, de toeristen Perama boot. Deze boot vaart niet altijd, hebben we gehoord,want hij is wel eens kapot. Vandaag zou hij het echter moeten doen. De boot isgevuld met jonge backpackers (zijn wij hier de oudsten?) en is inderdaad nieterg snel. Na een half uurtje varen slaat ineens de motor af. Een jongen met eent-shirt met daarop “Crew – a friend and an assistant” komt melden dat de motorstuk is maar dat ze hem gaan repareren. We kijken elkaar aan. Wiens idee washet ook al weer om deze boot te nemen? Na een half uurtje dobberen is de motorgelukkig weer gerepareerd en kunnen we verder.

Nadrie uur krijgen we het eerste Gili eiland “Trawangan” in zicht. Maar het lijktmaar niet dichterbij te komen. Gaaaaaaap, wat duurt dat lang, zeg. Ik krijg eenhouden kont van het zitten op de keiharde bankjes. En van die bloedhete zonhebben we ook de balen, we zitten lekker te verdrogen. Om iets na zevenen varen we eindelijk de haven van Gili Trawangan binnen. Hé, hé,dat hebben we ook weer gehad. Voor de terugreis nemen we lekker de snelle boot!

Gili Trawangan

Hetgrootste eiland van de Gili’s. Staat vooral bekend als stap- en zuipeiland. Wegokken erop dat het met de drukte i.v.m. het naseizoen wel mee zal vallen. Datis ook zo. Er zijn weliswaar meer toeristen dan we tot op heden op Bali hebben gezien maar het is heel relaxt met veeltenten met kussens en loungemuziek. Als we aan wal stappen, denken we eerst datde stroom is uitgevallen, maar later zien we dat dat zo hoort. Er is hiernamelijk geen electriciteit. De grote zaken hebben hun eigen generator (dieoverigens ook regelmatig uitvalt) en de kleine winkeltjes doen het metkaarslicht.

Nogiets wat opvalt: gemotoriseerd verkeer is hier verboden. Je ziet dus iedereenop de fiets en spullen worden vervoerd met paard en wagen. Heerlijk rustig. Hetenige wat je hoort is de muziek die uit de restaurants en bars komt. Ook zie jehier geen honden, in plaats daarvan wemelt het van de katten.

Duiken rondom GiliTrawangan (1)

Weduiken met de duitse duikschool “DreamDivers”, waar we ookeen kamer hebben gehuurd. Ze beginnen pas op 10 uur ‘s ochtends (dan kun jenamelijk uitslapen na al dat stappen en zuipen). Na één duik varen ze terugnaar de haven en doen dan ‘s middags nog een duik. Drie dagduiken per dag ismoeilijk te regelen, maar we zijn toch wel wat moe van al dat duiken, dus twee duiken perdag is wel even goed.

Mijnautomaat heeft het alweer begeven. Nu is de eerste trap kapot en dat is nieteven te repareren. Ik heb nu schoon genoeg van dat stomme apparaat. Na devakantie koop ik een nieuwe en nu huur ik er maar eentje.

Deboot zit helemaal vol met duikers (dat is wel even wennen na onze privé boot)maar we duiken gelukkig in kleine groepjes. We duiken met Heinz, een zwitsermet professioneel uitziende camera. Hij heeft gevraagd om met mensen te duikendie lang met hun lucht kunnen doen om lange duiken te kunnen maken. Mooi, want datwillen wij ook. De eerste site heet SharkPointen volgens Heinz niets bijzonders. Gelukkig heeft hij geen gelijk. Het koraalis op grote stukken dood maar daartussen zien we van alles. De score van dezeduik: grotje met heen en weer zwemmende haai, blue ribbon eel (die stond oponze wishlist, die kunnen we dus afstrepen), een paar grote kreeften,nudibranches en vier grote schildpadden aan het einde van de duik. Geen slechtescore voor één duik.

Devolgende duiksite heet Bounty en is aan de overkant van Trawangan bij Gili Menogelegen. Er staat veel stroming. Het eerste half uur van de duik vliegen weover het (weer veel dode) koraal. Je kunt nauwelijks iets bekijken enfotograferen is er al helemaal niet bij. Na een tijdje wordt de strominggelukkig minder en kunnen we wat rondkijken. Heinz ontpopt zich tot eenegoïstische fotograaf. Telkens als de gids iets leuks aanwijst, duikt hij erals een gek op en blijft er net zo lang op hangen en foto’s maken tot hetverdwenen is. En dat gebeurt niet één keer, nee, het gebeurt diverse keren. Hetis echt superirritant.

Hetlaatste gedeelte van de duik doen we bij een gezonken ponton dat begroeid ismet koralen. Plotseling stikt het van de duikers om ons heen. Allemaalbeginners, die door het water heen stuiteren. Als de gids iets aanwijst duikener meteen een heleboel duikers op. En iedereen ligt op een kluitje, devinnen flapperen je om de oren. Nou, dat is niets voor mij, ik heb er de balenvan. Tom kan me nog net wijzen op een zwarte frogfish anders had ik die ook gemist. Ik maak snel een foto, daarna wordt hij bestormd door nog een berg duikers. Die armefrogfish. Ik stijg op naar vijf meter. Tijd om de duik te beëindigen.

Duiken rondom GiliTrawangan (2)

“Alluuuaaaahhh….”We worden gewekt met de oproep tot het gebed. Ja, Gili Trawangan is geen hindoeeiland, hier is iedereen moslim. Prima, maar moet dat zo vroeg? Om half zes al naar de moskee? Kort daarna beginnen dekatten aan hun dagelijkse vecht- en klaaguurtje. Zo, wij zijn wakker en klaarvoor weer een dagje duiken.

Dereis gaat vandaag naar Frogfish Point, de duiksite die ons speciaal werdaangeraden om op te duiken. Hij ligt ten noorden van Gili Air. We stellen onser heel wat van voor en dat krijgen we ook. Heinz laat zich van zijn goede kantzien en laat mij lekker fotograferen. Het is een relaxte duik. Het landschapbestaat uit zandbodem met diverse rotsjes waar veel te zien is. We zwemmenvan rotsje naar rotsje. We zien een geel-wit gestippelde murene, zo een haddenwe nog niet eerder gezien. Een octopus komt voorbij, verschiet langzaam vankleur, en zwemt weer verder. Ook voegen we weer wat nudibranches aan onzecollectie toe.

Ennatuurlijk zien we ook de frogfish, een vet zwart exemplaar.

Ikben zo in gespannen bezig met fotograferen dat ik vergeet op mijn computer tekijken en te laat merk dat ik mijn decotijd ben gepasseerd. Oeps. Mijn computerstuurt met naar vijf meter en ik volg hem maar op. En dat betekent het eind vande duik.

Zoalswe op onze eerdere duiken hier al hebben gezien, is er door het dynamietvissenveel koraal kapotgegaan. Sinds een paar jaar is er op Gili Trawangan eenstichting opgericht die het koraal weer terug tracht te brengen in debeschadigde gebieden. Elke duiker die hier komt, moet Rp 40.000 betalen alsbijdrage aan de stichting. Een paar jaar geleden zijn grote ijzeren rekkenneergezet waarop inmiddels al diverse koralen zijn gegroeid. Dit nieuwe“huisrif” ligt vlak voor de deur bij Dream Divers. De rekken met de diversekoralen erop zien er erg kleurrijk uit. Erin zwemmen mijn favorieten: batfish oftewel vleermuisvissen.

Maarook tussen het zand is veel te zien. Ik maak een filmpje van een grappig krabbetje dat zijn holletje deeltmet een vis.

Inmijn ooghoek beweegt wat. Is het een steen? Of is het een vis? Het is de indianwalker, een vreemdsoortige schorpoenvis die niet zwemt maar zich met klauwendoor het zand voortbeweegt.

Bekijkook het filmpje van de indian walker.

Degids wijst ons een ghostpipefish. Hij lijkt meer op een zwemmend blaadje. Alsje het niet weet, dan denk je dat het een blaadje is.

Enwat te denken van deze jongen, het is net een oud mannetje.

‘s Nachts wordt ons eindelijk duidelijk waarGili Trawangan om bekend staat. Ik slaap heerlijk dankzij mijn oordoppen maarTom ligt te shaken in zijn bed van de bonkende disco bij de buren. En dat vooreen handjevol bezoekers, belachelijk. Om vijf uur ‘s ochtends wordt het eindelijk rustig. Tom draait zich eens lekker om enis net in slaap als…. Allluuaaahhhhhh…

Terug naar Padangbai

Wenemen de boot terug naar Padangbai. Maar niet meer de Peramaboot, nee zeg, wezijn niet gek. Op de terugreis gaat de Perama boot namelijk niet rechtstreeksnaar Padangbai maar via Lombok en dat duurtminimaal acht uur. En daarmee is de snelle boot in onze beleving ineens een stuk goedkopergeworden. Nog steeds een hoop geld maar dan ben je er wel in 1,5 uur en tijd isook geld. Met 2x 300 pk motoren stuiteren we over de hoge golven naar Padangbai.

Hetvoelt een beetje als thuiskomen. We hoeven niets uit te zoeken, we lopen gewoonnaar ons guesthouse waar we onze kamer met de leuke teletubbie-dekbedden weerintrekken. Onderweg komen we een sarongverkoopster tegen. “Welcome back from Gili Islands", roept ze. Ik bedoel maar. We zijn praktisch locals geworden.

Bijhet guesthouse hangt of ligt het personeel als vanouds lekker lusteloos op debanken. En elk uur laat hun klok een electronisch deuntje horen: “Altijd is kortjakjeziek”. Geweldig. Wat een sfeer. Zou er hier ooit iets veranderen?

Duiken rondom NusaPenida (2)

Indeze omgeving kan heel veel stroming voorkomen, vooral rondom volle maan en nieuwe maan. Gisterenwas nieuwe maan, dus we hebben grote kans op flinke stroming. Hierdoor kan er op sommige duiksites nu niet gedoken worden. Verder lijkt het erop dat hetregenseizoen langzaam op gang begint te komen. Tot nu toe regent het alleen nogmaar ‘s avonds of ‘s nachts, dus daar hebben we niet veel last van. Maar regenin de avond en nacht kan wel het zicht onder water verminderen.

Wegaan twee driftduiken doen aan de noordkust van Nusa Penida.De eerste duiksite heet Toyapakeh. Irene, de gids, buigt zich over de relingvan de boot en hangt haar hoofd in het water om te kijken of er stroming staat.Het lijkt erg mee te vallen. Maar als we in het water springen en proberen vande kust af te dalen naar 20 meter, krijgen we een fikse stroming tegen. Weworstelen ons naar 20 meter en als we daar aankomen, pakt de stroming ons op ensleept ons mee. Het gaat erg hard, zulke zware stroming hebben we nog nooit meegemaakt.Gelukkig gaat het alleen horizontaal. We passeren de ene thermocline na deandere. De watertemperatuur zakt naar 24 graden. Ruim 50 minuten vliegen wedoor het water, soms wat rustiger, soms wat sneller. Tijd om alles te bekijkenis er niet, zo snel flitst alles voorbij. Dan komt het eind van de baai inzicht met rare stromingen en draaikolken. Daar willen we niet inkomen, duswe stijgen op.

Voorde tweede duik varen we een stukje naar het oosten van Nusa Penida. Op Sentalstaat gelukkig nauwelijks stroming. We genieten van een relaxte duik door eenlandschap van grote koralen met felle kleuren. Omdat we niet al te diep gaan,zijn ze mooi verlicht door het zonlicht. Een grote rode schorpioenvis “hopt”voorbij, gaat liggen tussen het koraal en verandert van kleur. Het duurt evenvoor ik hem in geel/groen/wit gestreepte outfit in beeld krijg.

Ookkomen we veel nudibranches tegen, maar wel veel van dezelfde soort. Op onsgemakje zweven we door het water, kijken links en rechts, gluren in holletjes.Onze gids wil blijkbaar de vorige duik goedmaken en laat ons maar liefst 72minuten duiken. Als we na het duiken het kanaal oversteken naar Padangbai is dezee erg ruw geworden. De boot bonkt en beukt door de golven en we zien overalsterke stromingen en draaikolken. Geen rustig dagje vandaag.

Duiken om de hoek bijPadangbai

Onzelaatste duikdag in Bali doen we een paarlocale sites om de hoek van Padangbai. De eerste site heet Bias Tugal.Hij ligt iets ten zuiden van Padangbai (5 minuten met de boot). Ik spring erin en voel het meteen: wow, wat is het koud! Ben ikineens in een ander land terechtgekomen of zo? Normaal is de watertemperatuurhier ca. 28 graden en nu maar 22. En als “bijna locals” is 28 graden nu ook denorm geworden. We dalen snel af naar 29 meter maar weer in de hoop een MolaMola tegen te komen. Het is er vandaag koud genoeg voor. Maar het zicht is opdiepte niet zo best en we zien er weer geen. Jammer, we zullen een keer terugmoeten komen. Goh, wat vervelend.

Intussenblijft het maar koud en ik lig te bibberen in het water. Daardoor beleef ikniet zo veel plezier aan de duik. We duiken met een lichte stroming mee overeen bodem met rotsjes met daarop grote koralen en fans. Ik ben er niet zoenthousiast over maar Tom vindt het een leuke duik. Zo zie je maar weer hoesmaken kunnen verschillen. 

Voorde tweede duik varen we 5 minuten naar het noorden. Als we bij de site zijn,zien we plotseling dolfijnen bij de boot. We pakken onze maskers, snorkels envinnen en… ze zijn verdwenen. Deze tweede site, Tanjung Jepun, is een raresite. Het is duidelijk een site die vroeger erg beschadigd is geweest, maarwaar het koraal en de vis nu langzaam weer aan het terugkomen is. Hij ligtvlakbij een haven en je hoort de industriegeluiden soms onder water. Om hetkoraal weer te laten groeien, zijn allerlei rekken geplaatst waar koraal opgekweekt wordt. Rekken met steeds één soort koraal erop. Er iszelfs een rek met daarop betonnen “potjes” met steeds één koraal “plantje” perpot. Het lijkt wel een tuincentrum. Een onderwaterkwekerij.

Laterpasseren we ook “veldjes” met daarop steeds hetzelfde koraal. Een blauw veldje,een paars veldje. Dit doet ons denken aan een bloembollenveld. We hebbennauwelijks stroming, dus het is een relaxte duik. En er is ook genoeg aan viste zien. Schorpioenvissen, nudibranches, een beetje hetzelfde wat we de vorigeduiken ook al hebben gezien, maar nog steeds erg leuk.

Nachtduik in de BlueLagoon (2)

Irene,één van de duikgidsen bij Geko Dive, is helemaal gek van nachtduiken. Als zeerover vertelt, dan gaan haar ogen helemaal stralen. Daarom lijkt het me ergleuk om met haar een nachtduik te maken. We gaan met ons tweeën, Tom gaat dezekeer niet mee. Aan het begin van de duik hebben we erg veel last van golfslag.We komen een octopus tegen en al fotograferend tuimel ik door die golfslagbijno op hem. Maar hij blijft gewoon zitten. Raar beest.

Eenstukje verder zit een grote rode krab met stippen.

Ennog iets verder komen we een sponskrab tegen. Dat is helemaal een raar geval.Het is een grote krab met een stuk koraal eraan vast. Het ziet er heel bizaruit.

Enwe zien nog veel meer. Een groen gestreepte murene die over het koraal zwemt,een baby steenvisje van een paar cm groot, een klein cuttlevisje, en nog veelmeer rare krabben.

Plotselingkrijgen we stroming tegen, dus we keren maar om. De stroming brengt ons met eenvaart bijna naar het beginpunt van de duik. We beginnen allebei ook last tekrijgen van het koude water. En plotseling ontdekken we waar al die kou vanvandaag goed voor was. Had ik het bij alle vorige duiken steeds over Mola Mola’sdie met koud water uit de diepte omhoog komen, er is nog een beest dat metkoude golfstromen omhoog kan komen: de wobbegong haai. En die ligt nu vlak voor onze neus in een grotje teslapen.

Hetis heel bijzonder, want de Wobbegong is geen beest dat je vaak te zien krijgt.Enthousiast klimmen we weer aan boord van de boot. Maar liefst 71 minuten heeftdeze duik geduurd. Een waardige laatste duik van de vakantie.

Van Padangbai naar Kuta:culture shock?

Waarje niet meer aangesproken wordt met het lijzige “traaaansport” maar met “Heyboss!”. Waar je ‘s avonds niet meer door een stille, op een paar slapendehonden na, uitgestorven straat naar huis loopt. Maar waar de drukte vanbrommers, auto’s, disco’s, winkels en veel vaak jonge mensen tot diep in denacht doorgaat. Ja, een beetje cultuurshock is het wel. We brengen onze laatstetwee dagen door in Kuta. En om toch nog eenbeetje cultuur op te snuiven bezoeken we nog een paar tempels in de buurt.

Ulu Watu

Tanah Lot

Dehele vakantie heb ik Kuta getracht te ontwijken, maar nu we er zijn valt hetbest mee. Levendig is het in elk geval.

Kutastaat bekend als het Salou van de Australiërs en die zie je dan ook veel. Bier,zon en tattoos, dat is waar de meeste aussies hier voor komen.

Kutais ook de plek om te surfen en om surfen te leren. Veel brommers hebben hierspecial rekjes aan de zijkant om een surfplank op te vervoeren. De surfers ophet strand zijn niet alleen toeristen maar ook veel locals.

Hetstrand is hier sowieso een soort van ontmoetingsplaats voor veel locals. Na hetwerk ontmoeten ze elkaar hier om te voetballen, zwemmen of om gewoon maar tezitten en te genieten van een mooie zonsondergang. Lekker relaxt. Net als wij.